tam seçə bilməsə də Nazəndənin məsum gözləri aydın şəkildə görülürdü. Sabah o gözlərə baxaraq nə deyəcəyini, sözə hardan başlayacağını düşünərək yuxuya daldı.
Gecə qopan tufanın ardından günəşli bir gün başlamışdı. Günəş öz şualarını ətrafa elə yaymışdı ki, sanki gecə heç nə yaşanmamışdı. Nazəndə güclə göz qapaqlarını araladı. İndi bu onun üçün dünyanın ən zəhmətli işi idi çünki ağlamaqdan göz qapaqları şişmişdi. Ayağa qalxıb əynini geyindikdən sonra təkrar yatağın üstünə oturdu. Axşam yaşananlardan sonra heç otağından çıxmaq istəmirdi. Saat irəlilədikcə Nazəndənin bədənini fərqli bir təlaş bürüyürdü. Camal ilə görüşməli idi bu gün... Ağır addımlarla otağından çıxıb vanna otağına keçdi. Güzgüdəki əksini görməsi elə yerindəcə donub qalmasına səbəb oldu. Bir gecədə çökmüşdü sanki. Bənizi olduqca solğun və gözləri çox kədərli baxırdı. Axşam yaşananları xatırlaması ilə göz yaşları yenidən yanağı boyu cığır açmağa başladı. Bu halda deyil Camal ilə görüşməyə heç məhləyə belə çıxa bilməyəcəkdi. İlk dəfə Camalın nə deyəcəyi ona maraqlı gəlmirdi həm nə desə də onun sadəcə əzabını artıracaqdı. Təzədən otağa keçib yerinə uzanaraq özünü yuxuya təslim etdi.
Camal yuxudan oyandığında ilk işi olaraq qromofonu işə saldı. Rəşid Behbudovun məlahətli səsi ətrafa yayılarkən, Camal əynini geyinib həyətə çıxdı. Hər səhər evlərində "Nazəndə sevgilim" mahnısının səslənməsi bir növ adət halını almışdı. Evə qalxan pilləkana oturub gözlərini bərk - bərk yumdu, bu yolla musiqini qəlbində hiss etməyə çalışırdı.
- Başladı yenə.
Fərəh xanım qəzəbli halda deyinərək üz - gözünü turşutdu. Oğlunun qəlbində yanan atəşi bilsədə bu işin olmaması üçün içindən hər gün dua edirdi. Bunun səbəbi Nazəndəyi oğluna layiq görməməsi idi. Onun fikrinə görə Camala tək qız yaraşırdı o, da qardaşı Fikrətin qızı Sevda idi. Oğlunun Sevdaya bacısı kimi davrandığını gördükcə içdən - içə Nazəndəyə nifrət edirdi. Fərəh xanımı sevindirən tək şey isə Camalın bir neçə ay sonra universitet üçün Bakıya gedəcək olması