ilə axşama kimi otağından çıxmamışdı. Nazəndə ora gəlsəydi çox şey dəyişəcəkdi amma o, qorxmuşdu. Bu qorxu həyatını heç bilməyəcəyi yönə doğru aparırdı.
- Nazəndə, aç qapını!
Anasının sərt səsini eşitsədə yerindən tərpənmədi.
- Nazəndə, aç dedim!! Elə eləmə atanı çağırım.... Aç bu zibili!
Ağır addımlarla yaxınlaşıb açarı burdu. Qapı açılar - açılmaz yanağında hiss etdiyi istiliklə yerə çökdü.
- Təzə çıxdı qapı bağlamaq? Bu nə hoqqadı?
Əlini yanağına tutub gözlərini sıxdı.
- Bu nə haldı? Nə olub?
- Heç nə.
- Dur üst - başını düzəlt, birazdan gələrlər.
- İstəmirəm mən.
- Sən qələt edirsən. Qudurmusan? Tahir eşitsə səni heç kim əlindən ala bilməz.
- Ana mən evlənə bilmərəm.
-Nə... Sən nə danşırsan? Sən... Sən neyləmisən?
Nazəndə anasının təəccüblü ifadəsini görüb acı - acı gülümsədi. Anasının nə düşündüyünü anlamışdı. Özünü çox alçalmış hiss edirdi, yəni anası öz doğma qızını heçmi tanımamışdı?
- Ana, o mənada yox... Mənim hələ 15 yaşım var məktəbliyəm. Heç fikrimi, nəyi istəyib nəyi istəmədiyimi belə soruşan olmadı.
Gülər xanım dərindən "oh" çəkib yerə oturdu. Qızının canı yandığını görsədə aldığı cavabla ürəyinə su sərpilmişdi. Əlini qızının çiyninə qoyub dilləndi.
- Ətrafına bir bax, dost - tanışına bir bax. Qızını heç məktəbə göndərməyənlər var. Qızları oxuma - yazıma bilmədən 14 yaşı tamam olan kimi ərə verirlər, 15 yaşına gələnə isə demədikləri qalmır. Biz bu dövürdə yaşayırıq Nazəndə, qadınların əşyadan fərqlənmədiyi dövürdə. Atan sənin az da olsa oxumağını istədi, cahil olma deyə. Amma artıq vaxtdı səndə öz ailəni qurmalısan, öz yerini - yurdunu bilməlisən.
- Oxumaq istəyirəm ana. Məndə ali təhsilli, hər kəs tərəfində hörmət görən biri olmaq istəyirəm.
- Qızım... Sən nə danışırsan? Nə təhsili? Atanın səni 9 il oxutmuş olmağına şükür edəcəyinə, sən nə istəyirsən? Bu yazılmamış qanunu dəyişmək? Bizim səni oxutmağa gücümüz var? Hansı pulla oxudarıq səni? Bir neçə aya Azadənin uşağı olacaq. Atanla məni fikir götürüb ki, nə edəcəyik sən oxumaq