q deyirsən? Ağlını başına yığ.
- Mən o, adamı heç tanımıram da... Adını belə bilmirəm.
- Kim tanıyıb ərə gedir ki? Zamanla alışarsan bəlkə sevərsəndə.
Başqasını sevmək? Camaldan başqasını sevə bilərdimi? Bu imkansızı istəmək kimi bir şey idi Nazəndə üçün. Qəlbi tamamən Camal ilə dolmuşdu və orda başqasına zərrəcə yer qalmamışdı ki. Bu sevgi elə ömrünün sonuna kimi qəlbində qalacaqdı deyəsən. Yalvaran baxışlarını anasının üzündə sabitlədi. Lakin onun çarəsizlik dolu gözləri Nazəndənin ürəyində saxladığı qalan ümid qırıntısını da yox etmişdi.
- Ana...
Boğazında düyüm - düyüm olan kəlimələr hıçqırıq olaraq süzülürdü dodaqlarından. Anasını qucaqlayıb bərkdən hönkürməyə başladı. Anası saçlarını sığallayıb öpdükcə qızın ağlamağı lap şiddətlənirdi.
- Ağlama daha gözündə yaşda qalmadı. Narahat olma gözəl qızım yaxşı olacaq hər şey.
Nazəndə əlinin tərsi ilə göz yaşlarını silib ayağa qalxdı.
- Ana, bir şeyi bilin ki, mənim üçün heç nə yaxşı olmayacaq.
Sözünü deyib otağı tərk etdi. Gülər xanım əlini ağzına tutub bayaqdan bəri sıxdığı göz yaşlarının axmasına izin verdi. O axşam Nazəndənin "həri" si olmuşdu. Artıq başqasının sözlüsü idi. 1 həftəyə nişan, nişandan 20 gün sonraya da toy təyin olunmuşdu. Nazəndə ruhdan fərqlənmirdi sanki qızı qara torpağa qoymuşdular. Evlənəcəyi adamın kim olduğu ilə heç maraqlanmır hətta adını belə soruşmurdu həm nə fərqi vardı ki, adı Camal deyildi onsuz. Əhməd, Məhəmməd nə olur olsun nə mənası vardı. Otağa keçib yatağa oturaraq olanları analiz etməyə başladı, Tahirin necə canfəşanlıq etdiyini heyrətlə izləyirdi. Nə də olsa bacısını bələdiyyə sədrinin oğluna ərə verirdi. Nazəndə evlənirdi... Bunu qəbul etməkdən başqa çarəsi qalmamışdı. Artıq Camalın adını belə dilinə gətirmək düzgün deyildi. 1 günün içərisində Camal ona qadağan olmuşdu. Üzünü yastığa basdıraraq ağlamağa başladı.
Səhər artıq xəbər kəndə yayılmışdı. Bulaqların başında qızlar gəlinlər Nazəndənin nə qədər şanslı olduğundan, başına qonan taleh quşundan danışırdılar.
-