Xoşbəxt olsunlar Nazəndə ağlıbaşında qızdı.
- Bəsdi sən Allah. Odur ağlıbaşında? Camal ilə nə hoqqalardan çıxırdı.
- Hansı Camal?
- Fərəhin oğlunu deyrəm.
- Qızın haqqında yalan yerə söz çıxarma. Onlar uşaqlıqdan bir yerdə böyüyüblər.
- Ay qız, mən nə danışdığımı bilmirəm? Fərəhin onu heç vaxt oğluna almayacağını yaxşı bilirlər ondan ilk elçi çıxana verdilər.
- Bəsdi ağzına gələni danışdın.
- Bu da lap Nazəndənin vəkilidi ki.
Bayaqdan bəri qeybət edən qadın üzünü turşutdu.
Beləcə hərkəs bundan bəhs edirdi. Camal günortaya yaxın yuxudan oyandığında qonaq otağında bacısının səsini eşidib içəri daxil oldu.
- Bacı xoş gəlmisən? Nə əcəb səndən?
- Çox sağol bacı qurban. Evdə darıxdım gəldim.
- Yaxşı eləmisən.
- Gələndə yolda eşitdim, deyirlər Nazəndə nişanlanıb xəbərin var?
- Nə? Kim dedin?
- Nazəndəni deyirəm, sənin uşaqlıq dostun. Nə yalan deyim sizi çox yaraşdırırdım, çox istərdim Nazəndə ilə evlənəsən.
Camal bacısının nə dediyini eşitmirdi artıq. Donmuşdu deyəsən... Naz nişanlanıb o, artıq başqasınındı. Boynundan aşağını hiss etmir, bədəninin fəaliyyətini dayandırdığını sanırdı. Bu necə acı idi? Sanki vücüdunun hər yerinə bıçaqlar saplanırdı. Özünü ələ alıb güclə ayağa qalxdı. Qromofona yaxınlaşıb vallardan birini əlinə aldı. Rəşid Behbudov - Nazəndə sevgilim. Plastinkanı ortadan yarı qırarkən gözündən süzülən damlalar yanağı boyu