Yazar: AFA. Q




Yaz fəslinin son günləri olmasına baxmayaraq, gecə sanki tufan qopurdu. Şiddətli külək gecə yarısından sonra öz yerini yağışa vermişdi. İri yağmur damlaları pəncərəni döyəclədikcə, Nazəndə daha da bərk hönkürürdü. O, bu yolla canındakı ağrını, əzabı atmağa çalışırdı. Bu gecə göy üzüdə onun üçün ağlayırdı. Qara bəxtinə, yarım qalan və heç yaşaya bilmədiyi sevdasına ağlayırdı. Əllərini yumruq halında sıxıb dizlərinə döyəcləyir, özünü sakitləşdirməyə çalışırdı. Kimi günahlandıracaqdı? Onu sevməyən Camalımı yoxsa qızının həyatını heç sayan ailəsinimi? Ağlayıb özünü öldürsədə artıq heç bir faydası yox idi. Nə edə bilərdi ki? Camalın ona olan hisslərindən belə xəbərsiz idi. Bu bilinməməzliklə necə mübarizə aparacaqdı axı? Biranda ağlına nəsə gəlmiş kimi yerindən sıçrayıb dolabı qarışdırmağa başladı. Əlinə aldığı kitabı bağrına basıb gözlərini bir - birinə sıxaraq iç çəkdi. Ad günündə Camal almışdı ona. İlyas Əfəndiyev - Körpüsalanlar... Neçə dəfə oxumuşdu sayını unutmuşdu artıq. Camal almışdı varmı daha ötəsi... Hər sətirində onun qoxusu vardı Nazəndəyə görə. İndi bu yarımçıq sevgi hekayəsindən geriyə bir tək bu kitab qalmışdı.
Gecə qopan tufan elektrik xətlərini qopardığından, kənd qaranlığa qərq olmuşdu. Camalın, sabahkı görüşün həyəcanından gözlərinə yuxu getmirdi. Yatağında dikəlib əli ilə çənəsini sıxdı. Nazəndənin saf üzü, uzun kirpiklərlə əhatələnmiş qəhvə rəngli gözləri, yumru sifətinə ayrı yaraşıq qatan balaca burnu, nazik dodaqları bunun yanı sıra məsum baxışları, incə belinə qədər uzanan xəfif buruq saçları ağlına gəlmişdi yenə. Əslində heç ağlından çıxmırdı ki... Baxışlarını qaranlığa sabitləyib "Naz" deyə pıçıldadı. Uzunə yayılan təbəssümlə daha da xoşhal olurdu. Nazəndə hər şeyi ilə Camalın ürəyinə işləyirdi. Ayağa qalxıb kitabın arasından götürdüyü şəkli bağrına basdı. Məktəbdə çəkilmişdi şəkil. Yanlarında başqaları olsada Camal tək Nazəndə olan hissəsini kəsmişdi. Ağ - qara bu şəkil Camal üçün çox əziz, çox dəyərli idi. Qaranlıqda