yaslanıb dərin nəfəs aldı.
- Nazəndə bacı,
Nazəndə eşitdiyi səsə başını qaldırıb gülümsədi.
- Aycan gözəlim,
- Nazəndə bacı, yolda bir adam var bunu sənə verməyimi istədi.
Nazəndə kağızı alıb açan kimi Camalın əl yazısını tanıdı. Oxumadan Məsiməyə dönüb :
- Yaxşı gözəlim, sən indi evə get bax hava qaralır anan narahat olar. - deyib uşağı göndərdikdən sonra pilləkana oturdu. Bir qədər elə durduqdan sonra nəhayət özündə cəsarət tapıb kağızı açdı. "Naz, saat 10 – da evinizinn arxasındakı bağda səni gözləyəcəm. Son dəfə danışmalıyıq. Xahiş edirəm bu dəfə gəl”. Nazəndənin güclə dindirdiyi göz yaşları yenidən yanağı boyu cığır açmağa başladı. Gedib - getməməklə bağlı bir qərar verməli idi. Bir qədər düşündükdən sonra son dəfə onu görmək istədiyini başa düşdü. Çünki yeni həyata başlayırdı və bu həyata başlamaq üçün son dəfə Camal ilə danışmalı idi. Çətin də olsa evdə son dərəcə sakit aparırdı özünü. Vaxt yetişdiyində Nazəndə çiyninə şal atıb bağa tərəf getdi. Yaxşı ki, atası da anası da yatmışdı, əks halda çətin olardı evdən çıxmaq. Bağa çatdığında Camal ağaca yaslanıb onu gözləyirdi. Dayanıb baxışlarını yerə zillədi, başını qaldırıb baxmağa utanırdı. Eynən günah iş görmüş körpələr kimi. Camal məyus baxışlarını qızın üzündə gəzdirərək sualını ünvanladı.
- Çay kənarında çox gözlədim səni... Niyə gəlmədin?
- Gəlsəm nə dəyişəcəkdi ki?
Niyə belə cavab vermişdi bilmirdi. Nə eşitmək istəyirdi onu da bilmirdi.
- Çox şey dəyişəcəkdi.
Camal sözlərini deyərkən yavaşca Nazəndəyə doğru addımlayıb aralarındakı məsafəni azaltdı.
- Mənim uşaqlıqdan bəri xəyallarımın səninlə bağlı olduğunu biləcəkdin... Səni nə qədər...
- Sus... Davam etmə yalvarıram.
Nazəndə Camalın sözünü yarıda kəsib boynunu yana əydi. Hər ikisinin kədərli baxışları bir - birinə kilidlənmişdi.
- Niyə davam etmiyim?
- Davam etsən ikimizdə daha çox əzab çəkəcəyik.
- Naz...
Kövrək səsələ qızın adını pıçıldarkən qəlb qırıqlığını və məyusluğunu bildirməyə çalışırdı. Amma nəsə əlavə etməyə sözü