ü qalmamışdı çünki Nazəndə haqlı idi. "Səni sevirəm" sözü ikisi üçündə əzabdan başqa bir şey deyildi.
- Heç şansımız yoxdurmu?
Son bir ümidlə soruşmuşdu. Ancaq Nazəndənin dolan gözləri eləcə də başını etiraz mənasında yelləməsi o ümidi yox etmişdi. Camal ay işığının aydınlatdığı gecədə Nazəndənin üzünü, gözlərini incələyir ağlına həkk edirdi.
- Çox qəddarsan.
Nazəndənin canından can almışdı Camalın sözləri. Heç nə deyə bilməyib başını əydi. Onun məyusluğunu daha da izləməyə gücü çatmırdı Camalın. İçi parçalansada ona başqası ilə xoşbəxtlik dilədi.
- Xoşbəxt ol.
Arxasını dönüb bir neçə addım atdıqdan sonra olduğu yerdə dayanıb geri döndü.
- Bir daha məni görməyəcəksən Naz.
Camal ordan uzaqlaşarkən Nazəndə əlini ağzına tutub yerə çökdü. Açılmadan bağlanmışdı onların sevgi kitabçası. Hər ikisinin qəlbində silinməz qəm - qüssə öz yerini almış, sağalmaz bir iz buraxmışdı. O gecə qəlbini o bağa dəfn etmişdi Nazəndə. Artıq Camalın adını anmaq bir yana onu düşünməyi belə özünə qadağan etmişdi. Bu qərarı vermək heç də asan olmamışdı amma bunu etməyə məcbur idi. Çünki başqası ilə ailə quracaqdı.
O gecə Camal da doyunca göz yaşı axıdıb üsyan etmişdi. Naz artıq başqasının idi... Qəlbi göynəsə də bu gerçəyi qəbul etməkdən başqa çarəsi qalmamışdı. Qəlbi qan ağlayaraq yeni bir qərar vermişdi. Hansı ki, həyatını dəyişəcək qərar.
Camal verdiyi sözü tutmuş o gecədə sonra bir - birilərini bir daha görməmişdilər. Gecədən ailəsi ilə danışıb dərs başlamazdan bir ay əvvəl Bakıya yola düşmüşdü Camal. Onun niyə bu qədər tələsidiyini heç kim anlamasada anası çox yaxşı bilirdi. Hətta buna çox məmnun olmuşdu, Nazəndə və Camal hekayəsi əbədiyyətə qovuşmuşdu deyə...
Günlər ayları, aylara isə illəri əvəz edərkən o gündən bu yana tam 6 il ötmüşdü.
- Oyaqsan? Qalx tez ol gecikirik.
Gənc adam eşitdiyi səsə yavaş - yavaş göz qapaqlarını aralayıb baxışlarını otaqda gəzdirdi. 6 il öncə yaşamağa başladığı bu evə hələ də tam olaraq alışa bilməmişdi. Hələ də oyandığında düşünürdü ki, öz