otağındadı. Yerindən qalxıb əynini geyindikdən sonra güzgü qarşısında dayandı. Ötən 6 il onu daha da yaraşıqlı bir gəncə çevirmişdi. Hündür boyu, əzəmətli duruşu, sərt baxışlarının xüsusi yaraşıq verdiyi siması ilə Camal, əsl Qafqaz kişilərinə xas xarizmaya sahib idi. Universiteti bitirdikdən sonra Bakıda işləməyə başlamışdı. Çalışdığı yerdə Camalın yaraşıqlı görkəminə aşiq olan qızlar olsa da o, heç kimə üz vermirdi. Universiteti bərabər bitirdiyi Arif adlı oğlanla eyni evdə yaşayırdı. Arifin 4 yaşı varmış ailəsini itirdiyində. Ata - anası onu qonşuya əmanət edib qohumlarının evinə gedibmiş. Yolda qəza olub və onların həyatını xilas etmək mümkün olmayıb. Yaxınları isə onu uşaq evinə qoyub. Ancaq Arif hər çətinliyə sinə gərərək oxuyub və öz həyatını yeni başdan çizib.
- Nə gözünü döyürsən? Çayını iç gecikirik.
Arifin səsinə Camal fikirlərindən ayılıb masaya oturdu. 6 ildə Arif onun ailəsi olmuşdu o, da Arifin. Bir - birilərinə dayaq olmuşdu iki dost. Camal Bakıya gəldiyi gündən bir dəfə də kəndə dönməmişdi. Bəzən atası, bəzən də anası onu görməyə gəlirdi lakin o, getmirdi. Soruşulduqda isə "işim çoxdur" deyib keçişdirirdi. O kənd Camalın ilk sevgisini, ilk qəlb qırıqlığını xatırladırdı. Bütün bunlardan sonra necə dönə bilərdi? Arifdə bu məsələdə susub qalır, heç nə demirdi çünki bilirdi dostunun orda nə yaşadığını. Ötən illər ərzində Camalın qəlbindəki yaranı unutması üçün az çalışmamışdı. Amma uğursuz olurdu. Camal qəlbinin qapılarını elə bağlamışdı ki, açmaq mümkünsüz idi.
- Camal, bu gün gələcəksən?
- Axşamdan bura beynimin ətini yemisən. Dedim ki, gələcəm.
- Yaxşı mən çıxıram. Axşam saat 5 - də unutma.
Camal başını yelləyib zorla seziləcək təbəssümünü üzünə yerləşdirdi. Arifin dostlarında birinin ad günü idi və o, israrla Camalında gəlməyini istəyirdi. Yeməyini bitirdikdən sonra işə getmək üçün evdən çıxdı. Binadan çıxmazdan əvvəl xatırladı ki, dünən heç poçt qutusuna baxmayıb. Arifə nadir hallarda məktub gələrdi ona görə poçt qutusunun açarları Camalda