a olurdu. Qutuyu açıb içindəki məktubu götürdükdən sonra yoluna davam etdi. Məktub anasından gəlmişdi. Dayısı qızı Sevdanın uşaqlarından da bəhs etmişdi. Sonda isə Camalın Sevda ilə evlənməməsinə sitəm etməyi də unutmamışdı. Camal gülümsünüb məktubu cibinə yerləşdirdi. Anası çox təkid etmişdi. Ancaq o, yox deyib durmuşdu və nəhayət aldığı bir məktubda Sevdanın nişanlandığı xəbərini alıb sevinmişdi. Həm Sevdanın xoşbəxtliyi üçün həm də bu məsələnin bağlandığı üçün. Düşüncələr içərisində iş yerinə çatmışdı. Sıxıcı iş günü bitdikdən sonra Camal, ad gününə getmək üçün çağırılan ünvanın yolunu tutdu. Heç həvəsli deyildi. Sırf Arifin xətrinə dəyməmək üçün gedirdi. Bir görünüb geri dönəcəkdi, çox qalmaq kimi bir fikri yox idi. Taksidən enib ağır addımlarla məkana daxil oldu. Tanışlarla görüşüb masalardan birinə təzəcə oturmuşdu ki, Arif yanında bir qızla Camala yaxınlaşdı.
- Camal, bu xanımı xatırladın? Aysel... Bizdən 1 kurs aşağı oxuyurdu.
- Xatırladım... Necəsiz?
Camala aşiq olan qızlardan biri idi. Quru tonda hal - əhval tutub fikirlərini masadakı çayına yönəltdi.
- Aysel xanım əyləşin... Siz söhbət edin mənim işim var.
Arifin xanımı əyləşdirdikdən sonra bəhanə ilə ordan uzaqlaşmış olması, Camalın əhvalını tamam korlamışdı. Onun bunu nə üçün etdiyini başa düşürdü amma bu onu sakitləşdirməyə yetmirdi. Hələ də qızın baxışlarının üzərində gəzdiyini hiss etdikcə qəzəbi lap artırdı. Baxışlarını bir nöqtədə sabitləyib fikirlərə qərq olmuşdu.
- Niyə heç nə danışmırsız?
- Yorğunam biraz.
Camal heç baxışlarının istiqamətini dəyişmədən qızın sualını cavablamışdı.
- Çox fikirli görünürsüz? Nəsə olub?
Qızın sualları sıxırdı artıq gənci.
- İşlə bağlıdı.
- Deyəsən unudulmayan biri var?
Bu bardağı daşıran son damla idi. Camal qaşlarını düyünləyib qıza sərt bir baxış atdı.
- Gecəniz xeyrə.
Sözünü dedikdən sonra ayağa qalxıb çıxışa doğru irəlilədi. Elə bu zaman Arifin onu səslədiyi eşidib geri dönmədən dilləndi.
- Çöldə səni gözləyirəm!
İti addımlarla məkanı tərk