MƏNİM TƏNHA GÖZƏLİM.

Afa. Q

Bölüm 3

Nazəndənin nişanlanma xəbərinə ən çox sevinən Fərəh xanım idi. Düzdü, qızının sözlərinə qəzəblənmiş olsada bu sevincinə mane olmurdu. Onun fikirinə görə artıq Camal ilə Sevdanın önündə Nazəndə adlı bir mane qalmamışdı. Oğlunun pərişanlığı belə sevincinin önünü kəsə bilmirdi. Camal ağır addımlarla otağa keçib qapını bağladı. Olduğu yerə yaslanıb baxışlarını boşluğa sabitlədi bir müddət. Nəfəsi çatmırdı deyəsən... İti addımlarla pəncərəyə yaxınlaşıb açardı və dərin - dərin nəfəs almağa başladı. Bədəninə yayılan sızıltını qəlbində daha da gücləndiyini hiss edirdi. Bu necə ağrı, necə bir sızı idi? Azalmaq əvəzinə hər saniyə artırdı və yavaş - yavaş vücudunun hər hüceyrəsinə yayılırdı. Yatağın küncünə oturub başını əlləri arasına alaraq sıxmağa başladı. Canı çox yanırdı və nə etsədə bu ağrının keçməyəcəyini yaxşı bilirdi. Yanı üstə yatağa uzanıb dizlərini qarnına doğru çəkdi. İstəmsizcə gözündən süzülən yaşlar burnu üzərindən yastığa damlayırdı. Acı almalar kimi bürüşmüşdü. Gözlərini elə bərk sıxırdı ki, sanki açdığı zaman hər şey yuxu olacaqmış yenidən başa dönəcəkmiş kimi. Axşam olana kimi Camal duruşunu heç pozmadı hətta gözlərini belə açmadı. Anası bir neçə dəfə qapını döyüb səslənsə də, fikir vermirdi. Hava qaralmağa başladığında Camal, ani verdiyi qərarla yerindən qalxıb götürdüyü balaca vərqə bir şeylər yazdı. Daha sonra evdən çıxıb Nazəndənin evinə getmək üzrə yola düzəldi. Hər zaman sevərək və tez - tez gəlməyə alışdığı yerə gələrkən indi inanılmaz çox əzab çəkirdi. Onu uzaqdan da olsa görə bilmək ümidi ilə gəlirdi indi isə ondan hesab soruşmaq istəyirdi. Nəyin hesabını soruşacaqdı və hansı haqla? Bilmirdi amma bunu etməsəydi özünü heç vaxt bağışlamayacağını yaxşı bilirdi. Çatdığı zaman küçədə oynayan balacanı yanına çağırıb soruşdu.
- Balaca, adın nədir sənin?
- Məsimə.
- Məsiməcan sənə bir şey versəm Nazəndə bacıya verərsən?
- Verərəm.
- Ay sağol amma çalış heç kim görməsin.
Uşaq getdikdən sonra Camal hasara