qəlbi köz kimi qovrulurdu. Bəzən düşünürdü ki, qısa müddətlik kəndə getsin. Elə o anda da fikrindən daşınırdı. Qorxurdu ki, Nazəndənin başqası ilə xoşbəxtliyini görsə ordaca bağrı çatlar. Ya da gördükləri onu qıcıqlandırar və Nazəndəyə bədbəxtlik arzu edər. Ən çox bundan qorxurdu. Ona bədbəxtlik diləməkdən. Bir dəfə cəsarətini toplayıb bacısından soruşmuşdu. Rayonda yaşadıqlarını və kəndə nadir çox az gəldiklərini də bacısı demişdi. Görəsən məni unudubmu? Mənim qəlbim Nazəndə deyib atarkən o, məni xatırlayırmı?
Camal düşüncələr içərisində nə zaman yuxuya daldığından xəbərsiz səhərin erkən saatlarında yuxudan oyandı. Elə oyanar - oyanmazda ilk gördüyü Nazəndənin şəkili olmuşdu. Yatağından qalxıb hazırlandıqdan sonra otaqdan çıxdı. Arif hər zaman olduğu kimi erkən qalxıb səhər yeməyi üçün süfrəni hazır etmişdi.
- Heyranam sənin enerjinə.
Xəfif təbəssüm edib masaya təzə əyləşmişdi ki, qapı döyüldü. Qalxıb qapını açdığı zaman kandarda dayanan poçtalyonu görüb qaşlarını düyünlədi.
- Camal Ağayev?
- Mənəm.
- Teleqramınız var.
Camal kağızı alarkən hiss etmişdi sanki olacaqları. "Atan xəstəxanadı. Təcili gəlməlisən". Yavaşca kürəyini divara yaslayıb özünü tarazlamağa çalışsada alınmırdı. O, da hər övlad kimi atasını idealı olaraq görürdü və indi idealının xəstə olduğunu bilmək yıxmışdı Camalı. Təcili kəndə getməli idi. Düşündüyü tək atası olduğu üçün orda yaşadıqları ağlının ucundan belə keçmirdi.
Camal başını avtobusun pəncərəsinə dayayıb gözlərini sıxdı. Arif hər zaman olduğu kimi indi də Camalın köməyinə çatmışdı. Belə ki, lazım olanları toplayıb balaca bir yol çantası hazırlamışdı. Həmçinin iş yerindən icazə almaq işini də öz boynuna götürmüşdü. Camal o cür dosta sahib olduğu üçün özünü şanslı hesab edirdi. Nazəndəsiz illər ona bir tək şey qazandırmışdı, o da həqiqi bir dost olan Arif idi.
Camal yol boyu atası üçün dua edərək çatmışdı rayona. Elə birbaşada rayon xəstəxanasına gəlib içəri daxil oldu. Qapıdan girər - girməz anası və bacıları onu elə