bütün dərmanları taparsan ordan.
- Kim dedin?
Bu an hər şeydən çox istəyirdi eşitdiyinin səhv olmağını.
- Nazəndə... Sənin uşaqlıq dostun.
Bacısı uzaqlaşarkən Camal əlini qaldırıb divara söykədi. Bu yolla tarazlığını qorumağa çalışırdı. Bir qədər elə durduqdan sonra özünü güc - bəla xəstəxanadan çölə atıb dərin - dərin nəfəs almağa başladı. Bu necə taleh, necə alın yazısı idi? Qaçdığı hər şey pusquda dayanmış kimi bir gündə qarşısına çıxırdı. İndi nə edəcəkdi? Geri dönsə olmazdı, dərmanları almalı idi. Getsəydi Nazəndə ilə üz - üzə gəlmə ehtimalı vardı. Cavabsız suallar bir əl kimi boğazına yapışır və onu nəfəssiz buraxırdı. Barmaqların saçına daraq edib qəzəblə qarışdırdı. Getməkdən başqa yolu qalmamışdı. Nazəndəyi görməmək üçün dua edərək əczaxanaya çatmışdı amma bağlı idi. Camal bunun üçün sevinsinmi üzülsünmü bilmirdi. Bu an digər mağazadan çıxan adam Camalı görüb dilləndi.
- Bəxtiyar elə indi evinə qalxdı. İkinci mərtədə yaşayırlar, deyin gəlib açar.
Əsl işgəncə elə bu idi deyəsən. Nazəndəni görmək daha əvvəl bir ehtimal idisə indi dəqiqləşmişdi. Camal başı ilə adama razılıq edib binaya daxil oldu. İkinci mərtəbəyə qalxarkən özünü ələ almağa, sakitləşməyə çalışırdı. Nazəndəni gördüyü son gecə gözlərinin öndən film kimi axıb gedərkən onların mənzilinə çatmışdı. 6 il sonra onu görəcəkdi amma bu heç də həyəcanlı deyildi əksinə Camalın heç istəmədiyi bir şey idi və bu başdan bəlli idi canını çox yanacağı. Qapıda dayanıb düşüncələrə daldı
Qapını döyür və Nazəndə qarını burnunda qapını açır. Tam bu sırada arxadan 3- 4 yaşlarında balaca bir uşaq “ana” deyə səsləndikdən sonra qaçıb əlindən tutur. Daha sonra həyat yoldaşı gəlir və Nazəndənin çiyinlərindən tutub özünə sıxır. “Naz, kim gəldi” deyə soruşur. Ona “Naz” deyir... Axı sevmirdi ona “Naz” deyilməsini... Həyat yoldaşı istədiyi kimi çağırır hərhalda. Nazəndə gülüməyərək baxışlarını Camalın üzündə gəzdirdikcə xoşbəxtliyi gözündənn oxunur...

Görəcəyi mənzərə bundan ibarət idi. Xoşxt ailə... Camalın