n istədiyidə bu deyildimi? Nazəndənin xoşbəxtliyi. Kürəyini divara yaslayıb gözlərini bir - birinə sıxdı. Deyəsən bu mənzərəyə hazır deyildi. Yox - yox hazır deyildi. Geri dönmək üçün pillələrə yanaşdığında dayandı. Bəs atası? Qəlbinə yenilib atasını necə ölümə tərk edə bilərdi? Bu qədər insafsız ola bilməzdi əlbətt. Geri dönüb əlini yumruq halında sıxaraq qapını döydü. Daha sonra bir addım geri çəkilib baxışlarını yerə sabitlədi. Qapı açılsada heç bir səs gəlmirdi. Camal yavaş - yavaş baxışlarını qaldırıb qapıda duran qadını süzdü. Ona baxan doğurdan da Nazəndə idi? Axı o, bu cür xəyal etməmişdi... Xoşbəxtlikdən parlayan gözlərin əvəzinə dolu - dolu və son dərəcə kədərli bir cüt qəhvə rəngli göz zillənmişdi üzünə. Donmuşdu yerindəcə... Arıq çəlimsiz və üzünün bəzi yerlərində yaralar olan bu qadın Nazəndədən başqası deyildi.
- Naz.
Camal yavaş səslə adını səsləndirərkən Nazəndə gülümsədi. Həsrət qalmışdı ona sevgi ilə "Naz" deyilməsinə. Boynunu xəfifcə yana əyərkən gözündən bir damla süzüldü yanağı boyu. Eynən 6 il əvvəlki kimi... Camal hələ də inanmaqda çətinlik çəkirdi. Qarşısında duran onun ilk və son sevgisi idi. Nazəndənin uşaq görüntüsü getmiş yerinə gənc bir qadın gəlmişdi. Hələ də çox gözəl idi amma kədəri gözəlliyini kölgədə qoyurdu
- Ay qız, kimdi gələn?
Eşidilən kobud səsə hər ikisi yuxudan oyanmışdı sanki.
- Cəhənnəm ol içəri keç. - adam asta səslə Nazəndəyi acıladıqdan sonra Camala tərəf döndü - Nə lazımdır?
- Mən dərman... Əczəxana.
Camalın həm bədəni titrəyirdi həm də dili dolaşırdı.
- Açarları götürüm gəlirəm.
Adam otağa dönərkən Camal yenidən baxışlarını qaldırıb Nazəndəyə zillədi. Dəhlizin başında dayanmışdı qadın. Camalın baxışları qarşısında xəfif təbəssüm edib otağa keçdi.
Bəxtiyar gəldikdən sonra hər ikisi aşağı enib əczaxanaya gəldi. Bəxtiyar önlüyü geyinib piştaxtanın arxasına keçərkən Camal hələ də düşüncələrindən ayıla bilməmişdi. Biraz əvvəl gördüyü Nazəndə idi amma heç də onun düşündüyü kimi xoşbəxt görünmürdü. Hələ o üzündəki