MƏNİM TƏNHA GÖZƏLİM.

Afa. Q

Bölüm 4.

Saat gecə yarısını çoxdan keçmişdi Arif evə döndüyündə. Qapını açıb içəri daxil olduğu zaman divandakı qaraltıya irkilsədə, özünü itirmədən əlini atıb işığı yandırdı. Camal oturub dolmuş gözlərini diqqətli halda əlində tutduğu şəkilə sabitləmişdi. Baxışlarını şəkildən çəkmədən ucu közərən siqareti damağına yerləşdirdi. Onun bu pərişan halını daha da izləyə bilmədi Arif. Yanına oturub əlini kürəyinə qoydu.
- Yaxşısan?
- Onu hələ də çox sevirəm... Bu ötən illər sevgimi azaltmaq əvəzinə daha da artırır, artıq qəlbimə sığmaz hala gəlib... O, ailəlidi, başqasının həyat yoldaşıdı bəlkə övladları da var amma bunları bilmək belə onu ürəyimdən çıxarmağa yetmir... Təsəvvür edirsən, mən başqasının arvadını sevirəm - kinayə ilə gülümsədi - Bu çox ağır bir şeydi. Başqasının arvadını aldığım nəfəs qədər sevirəm. Yanıma bir qız yaxınlaşdığında ona xəyanət etdiyimi zənn edirəm. Mənə uzaq birinə xəyanət etdiyimi düşünürəm.
Səsində ki, kövrəklik Arifi də kövrəltmişdi.
- Bağışla məni qardaşım.
- Bilirsən necə bir şeydi? Nəfəs ala bilmirəm amma bu nəfəssizlik məni öldürmür əksinə bu acıyla yaşamalı olduğumu üzümə hayqırır. Canım o qədər yanır ki, sinəmdə tonqal qalanıb sanki.
- Zaman hər dərdin dərmanıdır qardaşım.
Camal acı - acı gülümsəyib dilləndi.
- Deyil... Zaman hər dərdin dərmanı deyil. Zaman bu sevgiyi xəfiflətmək əvəzinə artırdı. O, var deyə ürəyim hələ də döyünür. Ən azından o, xoşbəxtdir deyə içim rahatdır. Buna baxmyaraq yenə də damarımda axan qan belə tək isim çağırır. NAZƏNDƏ...
Camal sözünü bitirib gözündən süzülən damlanı baş barmağı ilə yox etdi. Daha sonra bitən siqareti külqabına basdıraraq söndürdükdən sonra ayağa qalxıb otağına doğru irəlilədi. Yatağına uzanıb özünü yuxuya təslim edərkən şəkili də bağrına basmağı unutmadı. Çox darıxırdı... Nazəndə haqqında danışmaq, onu hələ də dəli kimi sevdiyini etiraf etmək Camalın ürəyini rahatlatmamışdı qətiyyən. Əksinə özləmini daha da artırmışdı. Çəkdiyi həsrətdən