ə çox istəyirdi ki, ana olsun... Bu qaranlıq dünyada bir körpə ümid, işıq olardı ona. Dəfələrlə yalvarmışdı Bəxtiyara ki, həkimə getsinlər amma hər dəfə eyni cavabla qarşılaşırdı.
- Məndə heç bir problem yoxdu. Niyə gedim?
Dərdini içinə atırdı yazıq qız. Qaynı onlardan sonra evlənsədə 3 uşaqları olmuşdu. Nazəndə bunu qısqanmırdı əlbəttə. Sadəcə eltisi qədər şanslı olmağı istəyirdi bəzən. Eltisi Gülizar... Nazəndə ilə çox yaxşı yola gedirdi. Uşaq mövzusunda həmişə qaynanasının əksinə "səbirli ol" deyib təskinlik verirdi. Qaynanası isə hər fürsətdə zəhərli dilini işə salır iynələyirdi. Sanki Nazəndəni acılamaqdan zövq alırdı.
- Mənim oğluma bir uşaq da verə bilmədin ki, balamın soyu davam etsin. Kim bilir nə kimi problemin var.
- Hardan bilirsiz, bəlkə problemi olan Bəxtiyardır?
İlk dəfə idi Nazəndənin qaynanasına cavab qaytardığı. Amma qadın çox üstünə gəlirdi.
- Sənin dilin yaman uzanıb haa... Oğluma şər atırsan? Həm onun birinci arvadından uşağı olmuşdu. Düzdü yaşamadı amma bilirik ki, problemi yoxdu. Sən öz dərdinə yan.
Elə o gün öyrənmişdi ərinin daha əvvəl evli olduğunu da. Bunu da içinə atmışdı Nazəndə. Heç Bəxtiyarla danışıb yalan danışdığı üçün hesab soruşmamışdı da. Araşdırılıb - soruşdurulmadan özündən 12 - yaş böyük birinə ərə veriləndə az - çox təxmin etmişdi qarşılaşacağı problemləri. Yaşadığı bu həyata daha nə qədər dözə bilərdi, bu əzaba daha nə qədər qatlaşa bilərdi heç bilmirdi. Döyülən qapı səsinə fikirlərindən ayılıb ayağa qalxdı. Üst - başını düzəltdikdən sonra qapını açdığı zaman qapı qonşusunun nurlu simasını görüb gülümsədi. Bu evə daşındıqları gündən bu yana Nəsibə xanım tək sirdaşı olmuşdu Nazəndənin. Hər dərdini rahatlıqla bölüşə bildiyi yeganə insan idi.
- Gözəl qızım, necəsən?
- Yaxşıyam xala. Qapıda durmayın, keçin içəri.
- Gözümə heç yaxşı görsənmirsən.
Çiyinlərini çəkməklə yetinmişdi. Daha sonra hər ikisi mətbəxə keçib masaya əyləşdilər.
- Düzünü de, nə olub?
- Heç nə xala, heçnə olmuyub. Ötən günlərimi