düşünürdüm.
Nazəndə ayağa qalxıb çay süzdü və masaya düzüb təkrar oturdu.
- Qızım, 5 ildi qonşuyuq tanıyıram səni. Üzündə qəribə bir solğunluq var.
Nazəndə çayından bir yudum alıb dilləndi.
- Axşam uşaqlıq dostumu gördüm. Sanki elə o an fərqinə vardım nə qədər bədbəxt olduğumun. Ötən 6 ilimin nə qədər boş olduğunun... Eh xala, ən gözəl yaşlarım qardaşımın acgözlüyü ucbatından hədər olub getdi.
- Niyə gedir bala? Heç nə hədər olmayıb sənin hələ cəmi - cümlətanı 21 yaşın var. Yaşıdların hələ ailə qurmayıb.
- Nəbilim xala... Axşam onu yəni Camalı gördükdən sonra peşmançılığım qatbaqat artdı.
- O, adamın adını çəkərkən sənin gözlərin nə qəşəng parlayır? Yoxsa siz...
- Yox xala, elə ciddi bir şey deyildi. Uşaqlıq... Həm üstündən 6 il keçib, o körpünün altından çox sular axıb. Dediyim kimi keçən günlər ağlıma gəldi sadəcə.
- Nazəndə, niyə hər şey bitmiş kimi danışırsan?
- Bitib xala, hər şey bitib. Evləndiyimizdə Bəxtiyar məni sevər, hörmət edərdi. Onun mənə olan isti münasibətini gördükcə mən də bu həyata alışmağa çalışırdım. Evləndikdən 2 - 3 ay sonra hər şey dəyişməyə başladı. Aramızda nə hörmət qaldı nə də Bəxtiyarın sevgisi. Hətta indi o həddə çatmışıq ki, ailəmə nəslimə dil uzadır.
- Qızım, niyə boşanmağı düşünmürsən? Bəsdi bu qədər əzabı özünə rəva gördün. Ortada uşaqda yoxdu fikirləşəsən ki, onun aqibəti necə olacaq.
- Necə boşanım xala? Boşanmış qadına bu cəmiyyətdə yer yoxdur. Həm tutaq ki, boşandım atam - anam yaşlı üstəgəl xəstə. Hara gedərəm? Nə edərəm?
- Qardaşın var.
- Qardaşım? Hə qardaşım...
Nazəndə acı - acı gülümsərkən, xəyalları iki il əvvələ getmişdi.
Bəxtiyar iş üçün rayona gedirdi və getməzdən əvvəl yenə heç yoxdan dava salmış qızı döymüşdü. O, getdikdən sonra Nazəndə ayağa qalxıb pal - paltarını dəyişdi və yaylığını örtüb qardaşının evinə doğru yol aldı. Artıq hər şeyi geridə qoyacaqdı, bezmişdi çünki... Qərarlı idi bu dəfə... Yaylığı üzünə qədər çəkmişdi ki, ətrafdan üzündəki yaralar görünməsin. İti addımlarla qardaşının evinə