ə çatıb qapını döydü. Azadə qapını açıb qızı o halda görüncə təəccüblənsədə üz - gözünü turşutdu.
- Tahir evdədi?
- Yox... Gəlmiyib hələ.
Nazəndə nəsə əlavə etmədən içəri keçib oturdu. Bir müddət keçmişdi ki, Tahir gəlmişdi. Yaxşı eşitmişdi, onların nə danışdıqlarını. Bəlkə də, elə Nazəndəyə eşitdirmək üçün dəhlizdə danışmışdılar?
- Nə olub?
- Bacın burdadır.
- Niyə?
- Deyəsən əri vurub. O, sakit oğlanı necə dəli edibsə artıq...
- Danışarıq görək nə olub.
- Tahir mənə bax, boşanmaq fikri ilə bura gəlibsə fikrindən döndər... Özümüz güclə dolanırıq.
- Axmaq - axmaq danışma ay qız. Nə boşanmaq? Tahirin bacısı nə qələt edib ki, əri onu boşayıb dedirtmərəm! Bu yaşdan sonra atamı da özümü də rüsvay edəsi halım yoxdu.
Nazəndə heç nə demədən almışdı cavabını. Elə o gün başa düşmüşdü qardaşına boşuna güvəndiyini.
- Niyə burdasan?
Qardaşının səsinə başını qaldırıb dilləndi.
- Sizi görməyə gəlmişdim gedirəm.
Ayağa qalxıb qapıya tərəf addımladı.
- Üzünə nə olub?
Əslində bu onu heç maraqlandırmırdı, sadəcə soruşmağı özünə bir borc bilirdi. Nazəndə geri dönüb təəssüflə süzdü qardaşını.
- Heç nə qapıya dəyib.
Qapıya yaxınlaşıb paltosunu geydikdən sonra baxışlarını qardaşının üzündə sabitlədi.
- Qardaş, mən sənə "öz mənfəətin uğruna məni bədbəxt etmə" demişdim amma sən dinləmədin. Sən mənim həyatımı məhv etdin. Bu gün də göstərdin ki, sən mənim heç vaxt arxam - dayağım olmamısan olmayacaqsanda... Rəbbimdən tək diləyim etdiyin bu vəfasızlıq qarşına çıxmasın. Sən mənə möhtac olma, olsan mən sənə gözüm kimi baxacam. Çalış olma ki, qürurun incinməsin.
Nazəndə cümləsini tamamlayıb yaylığını üzünə çəkərək evi tərk etmişdi. Başındakı yaylığı o gün üzündə ki, yaralarla bərabər göz yaşlarını da gizlədirdi. Elə o gündən sonra Nazəndə nə qardaşı ilə nə də qardaşının həyat yoldaşı ilə üz - üzə gəlməmişdi. Heç onlarda bunun üçün cəhd etməmişdi. Nazəndə o gün bir şeyin daha fərqinə varmışdı, boşansa atasının başını əymiş olacaq.
- Qızım, nə düşünürsən?
Nəsibə xanımın