çaşdırmışdı.
- Hə... Uşaq vaxtı.
- Ana... Mən onu hələ də sevirəm.
Qorxduğu başına gəlmişdi qadının. Əlini ağzına tutub heyrətlə süzdü oğlunu.
- O, evlidi xəbərin var?
- Bilirəm.
- Yəni başqasınınn arvadına göz qoymusan?
- Ana! Mən heç bir qarşılıq gözləmirəm. Sadəcə... Ümidsizcə sevirəm.
Cılız səslə son cümləsini sərf edib ayağa qalxdı və atasının otağına tərəf addımladı.
- Cəhənnəm oldu ərə getdi yenə də qurtula bilmirəm bu qızdan.
Fərəh xanım qaşlarını düyünləyib deyinməyə başladı. Qəlbində Nazəndəyə bəslədiyi nifrəti daha da alovlanmışdı.
O gündən sonra iki gün ötmüşdü. Camal bu günlər ərzində heç kimlə kəlimə kəsmirdi, sual verildikdə isə qısa cavab verərək ötüşdürürdü. Xəstəxananın həyətində tək başına dayanıb siqareti - siqaretə calayırdı. Həkim son dəfə yoxlanış etdikdən sonra evə yazmışdı Zaur kişini. Camal gəldiyi iki günü xəstəxanada qaldığı üçün kəndə getmək biraz çətin gəlirdi ona. Hələ də Nazəndəni o halda gördükdən sonra...
Axşam saat xeyli irəliləsədə Bəxtiyar hələ də evə gəlməmişdi. Nazəndə tədirginliklə pəncərədən çölə boylansa da heç kim görünmürdü. Küçədə yol kənarında dayanan uşaq çəkmişdi diqqətini . Bir müddət pəncərədə dayanıb uşağı izlədi. Mağazadakı anasını gözləyən balaca ordakı pişiklə oynayırdı. Nazəndə dərindən bir "ah" çəkib barmağı ilə yanağındakı damcını yox etdi.
- Nazəndə!!!
Bəxtiyarın çığırması ilə geri dönüb qorxu dolu gözlərini adama zillədi.
- Hansı cəhənnəmə boylanırsan sən? Kimə baxırsan?
- Mən... Mən... Sənə... Gəlirsənmi deyə.
- Kəs səsini! Məni gözləyirmiş. Mən ordayam?
Bəxtiyar qəzəblə şığıyıb Nazəndəyi vurmağa başladı. O qədər sərt vurmuşdu ki, yazıq qız səhər açılana kimi döşəmədən qalxa bilməmişdi. Buz kimi yerdə yatmaqdan hər tərəfi tutulmuşdu, üstəgəl Nazəndə qarnında qəribə bir sancı hiss edirdi. Bütün orqanları bir - birinə düyümlənmişdi sanki. Zorla masaya tutunub ayağa qalxdı və hamama doğru addımladı. Dəhlizdəki güzgüdə əksini gördüyü zaman irkilib dayandı. Aynada gördüyü özü idi? Bu necə