ə ola bilərdi axı... Bir zamanlar gözəlliyi ilə hər kəsin dilində olan Nazəndə indi tanınmaz halda idi. Saçları darma - dağın, üzü yaralı və ağrıdan iki qat halda. Güzgüdən baxan aciz qadına o qədər yazığı gəlirdi ki... Başını təəssüflə yelləyib boynunu yana əydi.
- Özünü bu hala özün gətirdin Nazəndə... Yaxşı bax əsərinə... - acı - acı gülümsəyib davam etdi - Yaxşı deyiblər, "insanın öz - özünə etdiyini, el yığılsa edə bilməz".
Qəlbi elə sızıldayırdı ki... Kor bıçaqla ətindən ət kəsilirmiş kimi. Hamama keçərək isti suyu açıb şırnağın altında dayandı. Dodağında quruyan qanı yuyub vücudu boyu axan su şırımlarnı izlədikcə yuxudan oyanırdı elə bil. Bu əzaba niyə dözürdü? Bəxtiyarın ona qarşı vəhşi davranışlara kimə görə dayanırdı? Qonşusu Nəsibə xanım çox haqlı idi, ortada uşaq da yox idi ki, Nazəndə ona tutunsun. Bəs nə idi onu tutan? Ailəsi? Onu heç düşünməyən Tahir? Zatən bu halından onlar məsul deyildimi? 6 ildi onları düşünüb susduğu yetər, indi düşünmə növbəsi ailəsində idi. Artıq onlar Nazəndənin aqibətini düşünməli idi... Qərarını vermişdi artıq. Çıxıb gedəcək bu əzaba son qoyacaqdı. Bu qərarı almaq belə Nazəndənin qəlbinə huzur, rahatlıq gətirmişdi. O gün gənc qadın özünə bir söz vermişdi güclü olub özünü əzdirməyəcəkdi. Hər şeyin öhdəsindən gələcək ağıla sahib idi. Bu səbəbdən dəyişəcək və bambaşqa biri olacaqdı.
Hamamdan çıxdıqdan sonra əşyalarını toplamağa başladı. Çox əşyası yox idi onsuz, bir neçə dəst üst - baş. Cehiz istəməmişdilər toyunda. "Hər şeyimiz var şükür, bircə gəlinimizi aparaq bəsdir" demişdilər. Amma toydan sonra "Atan qıyıb bir çarpayı belə almadı" deyə qızın başına qaxınc edirdilər. İndi hər şeyi geridə qoymağın vaxtı çatmışdı. Nazəndə hazır olduqdan sonra səssizcə getməyi düşünsədə biran dayanıb son dəfə Bəxtiyarla üzləşmək istədi.
Çamadanlarını qapının yanına qoyub mətbəxə keçdi. Bu saatlarda Bəxtiyar nahar üçün evə gəlirdi. Bir neçə dəqiqə ötmüşdü ki, qapı səsindən Bəxtiyarın gəldiyi məlum oldu. Nazəndə hazır idi.
- Bu nə