çamadanlardır?
Bəxtiyar birbaşa dəhlizdə çığırmağa başladı. Nazəndə nəfəsini dərib özünü ələ alaraq mətbəxdən çıxdı.
- Mənimdi. Gedirəm mən.
- Başa düşmədim? Hara gedirsən?
Bəxtiyarın səsini yüksəltmiş olmasına baxmayaraq Nazəndə son dərəcə təmkinli idi.
- Artıq hər şey bitdi. Mən gəldiyim yerə geri dönürəm yəni atamın evinə.
- Nə? Nə dedin?
-Eşitdiyini.
- Yox... Yox sən bunu edə bilməzsən.
- Niyə? Bu günə kimi dözdüyüm qəbahətdi. Gedirəm artıq vəssəlam.
Bəxtiyar Nazəndənin fikrində qəti olduğunu görüb qorxuya düşmüşdü. Səs tonunu aşağı salaraq davam etdi.
- Heç yana getmə Nazəndə, xahiş edirəm məni tək qoyma. Mənə bir şans daha ver. Söz verirəm birdə sənə əl qaldırmayacam.
- Artıq gecdi Bəxtiyar. Mən qərarımı vermişəm.
- Olmaz mən izin vermirəm.
- Mən səndən izin istəmirəm. Xəbər verirəm ki, narahat qalmayasan.
- Sən mənim arvadımsan və mən arvadımın məndən uzaqlaşmasını istəmirəm.
- Bəli mən sənin arvadınam, heç qayğı hörmət göstərmədiyin arvadın... Bəxtiyar, bizi bir - birimizə bağlayan heç nə yoxdu, sadəcə barmağımızdakı üzük və yazılı sənəddən başqa. Çox yaxında o sənəd ləğv olunacaq. Bax... - barmağından üzüyü çıxarıb dəhlizdəki dolabın üstünə qoydu - Aramızdan bir bağ daha əksildi.
- Sən nə danışırsan? Mən səndən ayrılmıram. Sən mənim həyat yolaşımsan o qədər.
- İndi ağız dolusu "həyat yoldaşım" deyirsən. Səni eşidən olsa elə biləcək daha əvvəl evli olduğunu gizlədən, hər gün mənə əziyyət edən, evin hansısa əşyası ilə arama fərq qoymayan, ailən məni alçaltdığında məni müdafiə etmək əvəzinə bundan həzz duyan sən deyilsən...
- Sən mənim daha əvvəl evləndiyimi hardan eşitmisən?
- İndi dərdimiz budu? Həm nə önəmi var? Gizli qalacağını sanırdın? Bəxtiyar mən səndən heç vaxt heç nəyin hesabını soruşmadım, soruşmaq fikrimdə yoxdu çünki nə etdyin mənə maraqlı olmayıb. Mənim üzərimdə heç bir haqqın yoxdu ona görədə qarışa bilməzsən. Mən gedirəm, boşuna qarşıma keçib mane olmağa çalışma.
Nazəndə 6 ildi yığılıb qalan nifrətini qusub çamadanını