ı götürərək çıxışa doğru irəlilədi.
- Atana de, böyük maşın göndərsin cer - cehizini aparmağa.
Bəxtiyar ona mane ola bilməyəcəyini anlamış olacaqdı ki, zəhərli dilini işə salaraq başqa üsullara əl atırdı. Tərk edilməyinin qisasını aldığını düşünürdü bu yolla. Nazəndə sadəcə başını təəssüflə yellədi. Nə deyəcəkdi ki? Açarı dolabın üstünə qoyub paltosunu geyindi və son dəfə evə boylanıb qapıdan çıxdı. 6 - il yaşamışdı bu evdə, indi bu halda tərk etmək ağır gəlirdi.
Son dəfə dönüb geri baxdı... Nazəndə indi iti addımlarla öz azadlığına doğru irəliləyirdi... Artıq onun həyatı ilə bağlı qərarları başqaları yox, məhz Nazəndə özü verəcəkdi... Hər şeyə yeni başdan başlamaq üçün, öz ayaqları üzərində dura bilmək üçün qayıdırdı ata evinə.
Rayondan kəndə gedən avtobusa minərkən əlində ki, çamadanlar eləcə də üz - gözünün yaralı olması avtobusdakı qadınların dedi - qodu etməsinə səbəb olurdu. Dinmədən keçib arxada oturaraq yaylığını üzünə çəkdi. Bezmişdi artıq yaylıq altında gizlənməkdən. Bu son olacaqdı. Artıq özünü əzdirib tapdadmayacaqdı. Avtobus kəndə çatdığı zaman Nazəndənin qəlbi yerindən çıxacaqmışcasına döyünməyə başladı. Sanki kənddə gəzən dedi - qoduları indidən eşidirdi. Evlərinin yaxınlığında avtobusdan endikdən sonra dayandı. Valideyinləri onun nə yaşadığından xəbərsiz idilər. Ötən 6 il boyu onun ata evinə gəlməyinin sayı bir əlin on barmağını keçməzdi. Gəldiklərində isə Nazəndə ata - anasının qarşısında oskara laiq çıxış sərgiləyirdi. Valideyinləri və qohumları inanırdılar ki, Nazəndə çox xoşbəxtdir.
Həyətə daxil olmadan darvaza önünə qoyulmuş köhnə oturacağa oturub gözlərini yumdu. Bu yolla cəsarətini toplamağa çalışırdı, çünki bundan sonrasının daha çətin olacağını bilirdi. Hava yavaş - yavaş qaralırdı bu səbəbdən küçədə heç kim gözə dəymir, əl - ayaq çəkilirdi. Nazəndə tam getmək istərkən biraz aralıdan ona zillənən bir cüt qara gözlər yerində dayanmasına səbəb oldu. Bu Camaldan başqası deyildi. Qohumunun evindən dönərkən axşam vaxtı tək başına oturan