Nazəndəyi tanımışdı. Onun axşam - axşam üstəlik təkbaşına olmağının səbəbini öyrənmək istəyirdi. Yaxınlaşdığı an onun pərişanlığını və üzündə ki yaraları gördüyü zaman ürəyində tərif olunmaz bir ağrı hiss etdi. Onu bu hala salanı ölüncəyə qədər döysə belə qəzəbi soyumazdı. Nazəndə ayağa qalxıb Camala tərəf addımladı. İllər sonra yenidən üzbəüz idilər ancaq bu dəfə hər şey fərqli idi. İkisi də uşaq deyildi atıq. Camalın qəlbi hələ də eyni həyəcanla döyünürdü amma Nazəndənin qəlbi parça - parça idi.
- Naz...
Sakitcə