MƏNİM TƏNHA GÖZƏLİM.

Afa. Q

Bölüm 6.

Camal dərmanları həkimə təslim etdikdən sonra xəstəxananın həyətinə çıxmışdı. Qaranlıqda bir tək, barmaqlarının arasında tutduğu siqaretin közərən ucu bəlirirdi. Dərin bir "ah" çəkdikdən sonra siqaretin tüstüsünü ciyərlərinə hopdurdu.
- Naz... - deyə pıçıldayıb başını arxaya atdı. Özünü üzərindən tır keçmiş kimi əzgin hiss edirdi. Camalın fikirlərində Nazəndə onu qısqandıracaq qədər xoşbəxt idi... Fəqət, gördükləri yanıldığını göstərirdi və Camal bu yanılqıyı həzm edə bilmirdi. Bəlkə də yanılırdı... Əgər elə idisə bəs onda niyə Nazəndənin, onu görəndə göz yaşı süzülmüşdü yanağından? Düşünməkdən dəli olmaq həddinə çatırdı artıq. Öyrənməli idi... Onun nə yaşadığını öyrənməli idi, əks halda heç cürə rahat ola bilməzdi. Bir yanı yanılmağı istərkən digər yanı istəmsizcə həqiqət olmasını istəyirdi. Bu düşüncəsindən nə qədər utansada bu yolla bir şansları daha ola biləcəyi fikri ağlından çıxmırdı.
Camal siqaretindən son bir qullab alıb kötüyünü yerə atdı və ayaqqabısının ucu ilə əzdikdən sonra içəri daxil oldu. O zaman anlamışdı çöldə nə qədər üşüdüyünü və payız soyuğunun iliklərinə işlədiyini. Bacıları getmişdi lakin anası səssizcə dəhlizdə ki, oturacağa oturmuşdu. Sakitcə anasının yanına əyləşib başını çiyninə yaslayaraq gözlərini yumdu. Nazəndənin üzü, gözlərindən süzülən damlalar Camalın bir an belə ağlından çıxmır, canının daha da yanmasına səbəb olurdu. Fərəh xanım oğlunun durğunluğundan anlamışdı onun Nazəndəni gördüyünü. Əlini Camalın əlinin üstünə qoyduğunda buz kimi olduğunu görüb üz - gözünü turşutdu.
- Bu soyuqda çöldə niyə dururdun çox maraqlıdı. Donmusan ay bala.
- Fərqində deyiləm.
- Soyuqdan əllərin buz kəsib necə fərqində deyilsən?
- Heç nə olmaz.
- Onu gördün deyə beləsən?
Camal yerində dikəlib gözlərini iri - iri açaraq anasının üzündə sabitlədi.
- Elə bilirsən bilmirəm? Uşaq vaxtı o qızı sevdiyini yaxşı bilirdim.
- Uşaq vaxtı?
Camalın kinayəli bir gülümsəmə ilə verdiyi sual, Fərəh xanımı