MƏNİM TƏNHA GÖZƏLİM.

Afa. Q

Bölüm 7.

- Burda nə işin var?
Səsi titrəsədə sualını ünvanladı gənc qadın.
- Mən burdan keçirdim. Əsas sənin nə işin var axşam vaxtı burda və təkbaşına, üstəgəl bu halda?
Camalın üz gözünü işarə edərək verdiyi suala Nazəndə, çiyinlərini çəkməklə yetindi. Təkrar oturacağa oturb baxışlarını boşluğa zillədi.
- Geri döndüm.
Camalda oturacağa oturub dilləndi.
- Bəs niyə içəri keçmirsən?
- Cəsarətimi toplamağa çalışıram.
- O, edib?
Aradakı sükutu ilk Camal pozmuş, əsəbini cilovlayaraq ona nə olduğunu öyrənməyə çalışırdı.
- Artıq heç bir önəmi yoxdu... Sən niyə kəntdəsən?
- Atama görə burdayam.
- Nə olub Zaur müəllimə?
- Yaxşıdı, təzyiqi yüksəlmişdi.
Camal sözünü bitirib qutudan çıxardığı siqareti damağına yerləşdirdi.
- Siqaret çəkirsən?
Nazəndənin təəccübü qarşısında Camal xəfif təbəssüm etdi.
- Bəzən acıları xəfiflətməyə yaxşı gəlir.
- Başa düşdüm.
- Naz...
Camalın asta səslə adın pıçıldaması Nazəndənin üzündə təbəssüm yaratmışdı.
- Bilirsən? Səndən başqa heç kim mənə "Naz" demir.
- Çünki sərt cavabla qarşılaşırlar "Adım Naz yox Nazəndədi" ( səsini incəldib qızı yansılamağa çalışdı ).
- Hə. Bir sən inadçı çıxdın.
- Mən hər zaman Naz deyəcəm.
Araya yenə dərin sükut çökmüşdü. Camal Nazəndənin yaralarına baxdıqca qəlbi parçalanırdı. Bu an onu bağrına basa bilməyi, yaralarını sara bilməyi elə çox istərdi ki... Hətta hər şeydən çox. Nazəndə isə Camalın hər zaman işlətdiyi ifadəni eşidib sürətini artıran qəlb ritimlərini normallaşdırmağa çalışırdı.
- Nə vaxt qayıdırsan?
- Bir neçə gün daha burdayam... Naz,
Üzündə təbəssüm yaranmışdı Camala tərəf dönərkən.
- Bəli,
- Sən... Yaxşısan?
Əslində demək istədiyi, soruşmaq istədiyi o qədər şey varkən aralarındakı bu mənasız dialoq bitməsin deyə ağlına gələn ilk sualı ünvanlamışdı. Nazəndə bunu yaxşı başa düşürdü. Ona görədə gülümsədi.
- Yaxşı olacam... Bilirəm ki, keçəcək.
- Niyə evləndin?
- Bunu danışmağın nə önəmi var ki?
Haqlı idi... Artıq heç bir önəmi yox