idi. Camal başını əyib baxışlarını yerə zillədi.
- Çalış bundan sonra hər zaman yaxşı ol... İzin vermə birdə səni kimsə incitsin... Mən səni belə görmək istəmirəm.
"İzin ver yanında olum, yaralarını mən sarım" demək istəyirdi amma deyə bilməzdi. Güclədə olsa cümləsini tamamlayıb baxışlarını ətrafda gəzdirməyə başladı.
- Camal, mən artıq daha yaxşı olacam. Qismət olub bir müddət sonra yenə qarşılaşsaq əmin ol qarşında əvvəlki Nazəndəni görəcəksən... Səncə bunu bacararam?
Camal inanırdı ona. Bilirdi ki, Nazəndə bir qərar veribsə, bu yoldan geri dönmədən mütləq dediyini edəcək. Onun sualı ilə keçmişə getmişdi fikirləri...
- Naz, nə olub sənə? Ağlayırsan?
- Camal mən tarix dərsindən “2” almışam.
- Buna görə ağlayırsan? Naz, qurban olum ağlama.
- Sabah tarix dərsindən sual – cavab olacaq və mən heç nə bilmirəm.
- Sabaha kimi vaxtın var öyənərsən.
- 6 vərəqdi. Səncə bacararam?
- Bacaracaqsan inanıram mən sənə.
O zaman Nazəndə 5 - ci, Camal isə 7 - ci sinifdə oxuyurdular. O gün də Nazəndə, Camalı yanıltmamışdı. Əzmlə dərsini öyrənmiş həmin sual - cavabdan əla qiymət almışdı.
Camalın üzündə təbəssüm öz yerini almışdı bu epizodu xatırlarkən.
- Niyə gülürsən?
Nazəndənin səsinə fikirlərindən ayılıb ona tərəf döndü.
- Yadındadır tarix dərsinə hazır deyildin?
- Yadımdadır.
- O gün də məndən soruşmuşdun bacararammı deyə. Elə o gün də əmin idim adım kimi. Sənin istəyib də bacarmayacağın, öhdəsindən gələ bilməyəcəyin bir şey ola bilməz. Bilirəm yenə bacaracaqsan yenə dimdik ayaqda qalacaqsan.
Xeyli zaman olmuşdu ona bu cür inanıb dəstəkləyən biri olmayalı. Ürəkdən gülümsəmişdi Nazəndə Camal sayəsində. Onun sözləri gücünə güc qatırdı. Artıq ailəsinə hər şeyi danışa bilməkdən çəkinmir, həyatını dəyişdirəcəyinə inanırdı.
- Sağol mənə inandığın üçün. Mən artıq evə gedim... Gecən xeyrə.
- Gecən xeyrə Naz.
Camalın səsi o qədər cılız çıxırdı ki, özü belə eşitməkdə çətinlik çəkirdi. Daha sonra qalxıb ağır addımlarla ordan uzaqlaşaraq qaranlığa qarışdı. Nazəndə də