ə dərindən nəfəs alaraq ayağa qalxdı. Çamadalarını götürüb evə doğru addımlarkən qəlbi həyəcandan dəli kimi çırpınmağa başladı. Onu çətin bir axşam gözləyirdi.
Nazəndə qapının önündə çamadanlarını yerə qoyub əlini yumruq halında sıxaraq qapını döydü. Anası açmış və qızını görüb bir növ şok keçirmişdi.
- Nazəndə? Bu nə haldı? Nə olub sənə? Bəxtiyar hanı?
Nazəndə anasının yağdırdığı sualları eşitməzlikdən gəlib içəri keçdi. Otağa keçib dayandığı an dərindən bir "oh" çəkdi və gözlərini ətrafda gəzdirməyə başladı. Sanki məhz dayandığı nöqtə onun azadlığı idi. Bu Nazəndənin qəlbini inanılmaz dərəcədə rahatlatmışdı. Atası onun bu halını görüb ayağa qalxdı. Yazıq kişi təəccübdən özünü tamam itirmişdi.
- Ay bala sənə nə olub? Bu nə haldı?
- Ata... Mən...
Nazəndə göz yaşlarını tuta bilməyib atasının boynuna sarıldı.
- Qızım, başına dönüm nəsə de üzmə ürəyimi. Nə olub sənə?
Nazəndə güclə özünü ələ alıb dilləndi.
- Nə deyim ata? Qardaşıma dediyim kimi sizədə yalandan qapıya dəyib deyim?
- Sən nə danışırsan qızım?
- Geri döndüm ata... Mən geri döndüm. Məni qəbul etməlisiniz. Mən artıq geri qayıtmyacam boşanacam.
- Niyə? Dava eləmisiz? Bəxtiyar bu hala salıb səni?
- Hə.
- Ay bala, başına hava gəlib? Ərin bir dəfə vurub deyə boşanmaq olar?
Anası fikrini bildirdiyi an Nazəndə geri dönüb qəzəbli baxışlarını anasına zillədi.
- Ana, sən nə danışdığının fərqindəsən?
- Ay bala, yuva dağıtmağa nə var ki...
- Hansı yuvadan danışırsan sən? ( Nazəndə anasını sözünü yarıda kəsib çığırdı ) Mən 6 ildi beləyəm ana. Nə yuvası? Yadındadı sənə demişdim, mənim üçün heçnə yaxşı olmayacaq. Olmadı... Heç nə yaxşı olmadı. ( dizləri üstə yerə çökdü) Təəssüf ki, yanılmadım... Ötən illər ərzində hər Allahın günü gördüyüm həddi hesabı olmayan şiddətdən, döyülməkdən, təhqirlərdən, əzabda təngə gəldim... Yetər daha yetər.
Əllərini yumruq halında sıxıb dizlərinə döyəcləyərək üsyan edirdi Nazəndə.
- Qızım...
- Bəsdi Gülər bəsdi.
Fərhad kişi arvadına qışqırdıqdan sonra göz yaşı