içərisində yerə oturub qızını qucaqladı. Olan olmuş, qızları geri dönmüşdü. İndi onu sarıb - sarmalamaq onların ən başlıca vəzifələri idi. Nazəndə atasına sarılıb hönkürərək ağlamağa başladı. Atasının saçlarına sığal çəkib öpüş qondurması onun ağlamağını lap şiddətləndirirdi. Bir müddət ağldıqdan sonra sakitləşib ayağa qalxdılar və masaya oturub yaşananları danışmağa başladılar. Nazəndə başından keçənləri tək - tək danışıb çiyinlərindəki yükü atmağa çalışırdı. Valideyinləri isə göz yaşı içində onu dinləyirdilər.
- Mən artıq geri dönməyəcəm. Bu mənim qəti qərarımdı. Yoruldum artıq əzab çəkməkdən. Əgər məni qəbul etməyəcəksinizsə mən ayaqda qalmağın bir yolunu taparam.
- Elə demə Nazəndə. Bəs biz kimik? Səni oda atdığımız yetmirmiş kimi birdə küçəyəmi ataq?
- Atacan, siz istəməzdiniz ki, belə olsun. Mənim talehim beləymiş.
- Düzdü istəməzdik amma ən böyük günah bizdədi. İmkanlı ailədir dedik, qızımız bu kasıbçılıqdan qurtulub gün görəcək dedik. Araşdırıb öyrənmədən verdik səni.
Nazəndə susub başını əydi. Dedikləri düz olsa da onların üzülməsini istəmirdi. Bu səbəbdən hər əziyyət qatlaşmamışdımı?
- Yaxşı bəs sən bu qədər şey yaşarkən biz necə bilməmişik. Niyə heç nə demədin?
- Deyə bilmədim.
Nazəndə başını əyib sözünü dedi.
- Mən sənin gec - gec gəlməyindən şüphələnməliydim amma mən özümü bir yalana inandırmışam. Mən... Mən necə atayam?
- Atacan, mən istəmədim bilib üzüləsiz, fikir çəkəsiziz. Ona görə bildirmədim.
- Niyə ay bala? Nə danışırsan sən? Bəyəm yiyəsiz, kimsəsizsən? Mən ölmüşəm ki, onlar sənə əziyyət verə?
- O nə sözdü ata? Mən sənə arxalanıb geri dönmüşəm.
- Düşündükcə dəli oluram. Sən nələr yaşamısan və bizim xəbərimiz belə olmuyub.
- Tahir dedi ki, əgər xəbər yayılsa ya da qayıtsam sən rüsvay olarsan.
- Necə yəni? Tahir sənin halını bilirdimi?
- Hə bilirdi.
- Bilirdi və susurdu? Biqeyrət... Səni qoruyacağına hələ susdurubda... Tfu... Oğul boyunu yerə soxum alçaq.
Fərhad kişi qəzəbindən dayanmadan oğlunu söyürdü.
- Ata, qurban olum