MƏNİM TƏNHA GÖZƏLİM.

Afa. Q

Bölüm 8.

Yeni bir gün başlamışdı, ümid dolu bir gün... Saat günortayı keçmişdi Nazəndə oyandığı zaman. İllərdir bu qədər huzurlu yatdığını xatırlamırdı. Hər gecəni qorxu və səksəkə içərisində keçirirdi. Yatağından qalxıb hazırlaşdıqdan sonra həyətə enərək pilləkana oturdu. Qış aylarının son günləri olsada günəş buludların arasından boylanırdı. Qızmar şualarını nə qədər ətrafa yaymağa çalışsada torpağı isitməyə yetmirdi. Nazəndə baxışlarını qaldırıb göy üzünü izlədi bir müddət. Günəş sanki buludlarla gizlənqaç oynayır, gah görünür gah gözdən itirdi. Təbiətin bu qeyri - adi mənzərəsini izlərkən düşüncələrə daldı gənc qadın. Bir günün içərisində həyatını dəyişdirəcək qərarı qəbul etmə gücü varkən bunu daha əvvəl niyə etməmişdi? Bu qərarı indi almasının səbəbi nə idi? Niyə məhz indi? Niyə 6 ildi dözdüyü şiddətə, o gecədən sonra qarşı çıxmışdı? Beyni cavabsız suallarla dolu idi. Bir şeyi anlamışdı ki, gizlin tutduğu bədbəxtliyinin Camal tərəfindən aşkara çıxması, Nazəndənin qalan qururunuda parça - parça etmişdi. Camal onun uşaqlığı, məsum vaxtlarının tək şahidi idi. İndi onun Nazəndəni bu cür görmüş olması incitmişdi. O gecə Camalın ona zillənən baxışlarını unuda bilmirdi. Sanki "bədbəxt" deyə hayqırırdı o baxışlar. Çiyninə toxunan əl irkilməsinə səbəb olmuşdu.
- Ana,
- Soyuqda niyə oturursan?
Desə də özüdə Nazəndənin yanına oturdu. Yaşlı qadın işləməkdən qabarlaşmış əlini qızının dizi üstünə qoyub gözlərini həyətdə gəzdirdi.
- Bu qış elə də sərt keçmədi.
- Hə yağış çox yağmadı.
- Amma deyirlər yay çox isti keçəcək.
- Hə elə deyirlər.
- Torpaq susuzluqdan çat - çat olacaq.
- Ana, niyə bunu edirsən?
- Başa düşə bilmirəm səni, nə edirəm ki?
Yaşlı qadın baxdığı istiqamətdən gözlərini ayırmadan sualı sualla cavablamışdı.
- Elə bunu deyirəm. Oyandığımdan bəri qaçırsan məndən, indi də havadan bəhs edirsən. Halbuki danışılacaq bu qədər söhbətimiz varkən.
- Üzünə baxacaq üzüm var?
Nazəndə anasının çənəsində tutub yavaşca