özünə tərəf döndürdü. Bununla göz - gözə gəlmələri üçün şərait yaratmış oldu.
- Niyə belə danışırsan?
- Necə danışmayım ay bala? Sənin bu halının, bədbəxt olmağının ən böyük səbəbi mənəm. Bir ana kimi evladımın arxasında durmaq əvəzinə qarşında durdum. İstəmədiyini dediyində şillə vurub susdurdum. Mənim vəzifəm sənin yanında olmaq deyildimi?
- Axşamda dediyim kimi, heç bir ana belə olsun istəməzdi.
- Əlbəttə istəməz, amma bu məni haqlı göstərmir. Hansı ana bunu istər ki? O ailədə bir gün görərsən dedik amma olmadı. Ən böyük günahkar elə biz valideyinlərik. Bizi bağışla deməyə belə üzümüz yoxdu.
- Anacan, qurban olum belə danışma. Belə oldu nə edə bilərik? Mən sizi günahlandırmıram. Artıq bundan sonrasına baxmalıyıq.
- Sənə söz verirəm qızım bundan sonra nə etsən arxanda olacam. Həyatını necə qurmaq istəsən elə o cür olması üçün əlimdən gələni edəcəm.
Nazəndə qollarını anasının boynuna dolayıb hıçqırıqlarını sərbəst buraxdı.
- Bilirəm ana, bilirəm.
Hər ikisi göz yaşını silib evə daxil oldular. Fərhad kişi də bağdan gəldikdən sonra masaya əyləşib yeməyə başladılar. Valideyinləri boşanma xəbərinə nə qədər məyus olsalarda qızlarının bu şiddət dolu həyatdan sağ qurtulduğu üçün sevinirdilər. Nazəndənin üzünü güldürə bilmək üçün atası, heç adəti olmadığı halda zarafat etməyə çalışırdı. Ata - anasını belə gördükcə Nazəndənin qəlbi sızlayırdı. Bu vaxt həyətdən yüksələn səslər irkilmələrinə və cəld çölə çıxmalarına səbəb oldu. Bəxtiyar, ailəsi və Tahir həyətdə dayanıb yüksək səslə danışırdılar. Nazəndə qapıdan çıxar - çıxmaz Tahir çığıraraq qızın üstünə şığıdı.
- Səni öldürəcəm mən, meyidini bu həyətə sərəcəm.
- Tahir!!!
Fərhad kişinin bağırması ilə Tahir olduğu yerdə dayanıb atasına tərəf döndü.
- Ata, xəbərin var bu həyasızın etdiklərindən?
- Mən hər şeyi bilirəm.
Tahir qəzəbli baxışlarını Nazəndənin və atasının üzərində gəzdirdi.
- Bilirsən və bu rüsvayçılığa göz yumursan? Yox ata, yox. Mən buna sakit qala bilmərəm.
- Nə rüsvayçılığından danışırsan sən?