? Bacının halına bir bax, döyülməkdən nə hala gəlib.
- Ata, onlar ailədi, biz qarışa bilmərik.
- Kəs səsini Tahir.
- Susmayacam ata. Bu qız o evə qayıdıncaya qədər susmayacam.
- Səs tonunu aşağı sal Tahir.
- Ata...
- Sənə sus dedim. Mən hələ ölməmişəm sağam və bu evə kimin girib, kimin çıxacağına mən qərar verirəm sən yox.
- Fərhad,
Bəxtiyarın atası bir addım önə atıb sözə başladı.
- Biz Nazəndə qızımızın getdiyi xəbərini eşidəndə çox pis olduq. İnanın axşamdan bura anasıda məndə Bəxtiyarı danlayırıq. O, da çox peşmandı.
- Hə Fərhad qardaş, Rasim düz deyir. Oğlumuzu çox danladıq. İcazə verin biz Nazəndə qızımızı aparaq.
- Bunlar burda həyətdə və ayaqüstə danışılacaq mövzu deyil. İçəri keçək.
Nazəndə heyrətlə izləyirdi qaynanasının canıyanan hərəkətlərini. İçəri daxil olub masaya əyləşdilər.
- Fərhad əmi, mən çox peşmanam.
Bəxtiyar baxışlarını masa üzərində, bir - birinə daraqladığı əllərindən ayırmadan dilləndi.
- Mən Nazəndəni çox sevirəm.
- Hıh...
Nazəndə dodaqları arasından süzülən kinayəli inləməyə mane ola bilmədi.
- Nazəndə qızım Bəxtiyar düz deyir. O, gecə inan gözünə yuxu getmiyib.
Qaynanası hər sözü olduğu kimi Bəxtiyarın fikirini də dəstəklərkən, Nazəndə onu eşitmirmiş kimi qorxu dolu baxışlarını atasının üzünə sabitlədi. Təlaş bürümüşdü onu birdən atası bu yalançı peşmançılığa inansa?
- Nazəndə qızım, mənim xəbərim olmuyub Bəxtiyarın etdiklərindən. Bilsəm yol verməzdim.
- Rasim düz deyir qızım. Əlbət bizimdə səhvimiz var. Evə qayıt, bizdə bu gündən sonra yanında olacayıq.
Bu ailə artıq Nazəndənin mədəsini bulandırırdı. Bu qədər yalan danışmaq olar? Qaynatası dəfələrlə görmüşdü onu yaralı. Hətta bir dəfə, qaynı uşağına ad günü keçirərkən onların evində qalmışdılar. O gecə Nazəndənin paltarını bəyənmədiyi üçün Bəxtiyar çox pis döymüşdü qızı. Səhər üzündəki yaraları evdə olan hər kəs eləcə də qaynatası görmüşdü. Üzünü çevirib Nazəndəni görməzdən gələrək gedərkən qaynanası da qızı acılamağı unutmamışdı.
- Yenə nə etdində oğlum dəli