yükləyib köçmüşdü həyatdan. Gözlərini yumarkən içi olduqca rahat idi. Çünki qızı ona söz vermişdi. Ayaqda qalacağına dair söz.
Atası arxa - dayağı həyatda yox idi artıq Nazəndənin. Ah - naləsi hər yanı bürüsədə söykəndiyi çınar ağacı devrilmişdi. İnsanın gözündə nə qədər yaş olarmış? Nazəndə onsuzda 6 ildi ağlayırdı. İndi isə canından can qopduğu üçün bağırır ağlayırdı. Fəryadı dağı - daşı inlədirdi. Qohum - qonşu töklüşüb gəlsədə Nazəndəni sakitləşdirə bilmələri mümkün olmurdu. Saçlarını yolur üz - gözünü cırırdı. Çüki o, bu cür ağrı yaşamamışdı daha əvvəl. Qəlbi ruhu paramparça olmuşdu. Nazəndə indi kimə güvənəcəkdi? Kimə arxalanacaqdı? Fağır anası ilə tək - tənha qalmışdı. Əvvəl güclü olmağı sadəcə istəyirdi amma artıq məcbur idi. Özü üçün, anası üçün və ən əsası atasına verdiyi söz üçün...

2 il sonra.

Hava yavaş - yavaş qaralırdı. Buna görə Nazəndə addımlarını itiləşdirib evə çatmağa çalışırdı. İş çıxışı qəbirsanlığa getdiyi üçün evə gecikirdi. Evə çatdığında qapını açıb içəri daxil oldu. Anasının kədərli duruşu son iki ildi heç dəyişmirdi. Nazəndə masaya oturub əlini anasının əlinin üstünə qoydu.
- Anacan, yaxşısan? Yemək yemisən?
- Yaxşıyam qızım, yemişəm mən... Sənin üçün gətirirəm indi.
Gülər xanım qalxıb mətbəxə doğru irəlilərkən bir anlıq geri döndü.
- Nazəndə Tahirdən bir xəbər var?
Nazəndə sadəcə başını əyib təəssüflə yellədi. Anasının səsində ki, kövrək notlar Nazəndənin ürəyini ağrıdırdı. Fikirləri onu 2 il əvvələ aparmışdı.
- Sənə görə oldu... Allahın cəzası atamı sən öldürdün.
- Sən nələr danışırsan qardaş?
- Sənə qayıtma demişdim. Atamın ürəyi bu rüsvayçılığı qaldıra bilmədi. Onun qatili sənsən.
- Tahir yetər daha!
Gülər xanım axır ki, dilə gəlmişdi. O, illərdir susurdu amma artıq susmayacaqdı. Ayağa qalxıb oğlu ilə üzbəüz dayandı.
- Atan daha dünən dəfn edildi, cəsədi soyumayıb hələ. Sənsə bunun üçün bacını günahlandırırsan. Hansı ki, əl birliyi ilə məhv etdiyimiz bacını. Atanı o, yox biz öldürdük. Sənin hirsin uğruna qurban