n etdiyimiz qızın düşdüyü halı görməyə dayana bilmədi. Sən o qədər eqoist insansan ki, öz etdiklərini belə görmürsən. Günahını üzərinə atacaq adam axtarırsan. Ah oğlum ah... ( stula oturub başını əlləri arasına aldı ) Mən... Mən necə oğul böyütmüşəm. Harda səhv eləmişəm.
- Ana ağır danışırsan.
- Daha əvvəl ağır danışmadığım üçün o qədər peşmanam ki.
O gün Tahirin ata evinə gəldiyi son gün idi. Həmin gündən anası və bacısı ilə bütün bağlarını qoparmışdı. 2 ildi nə maraqlanır nə də gəlib baş çəkirdi. Atasının vəfatından bir neçə ay sonra Nazəndə kəndin uşaq bağçasında işə düzəlmişdi. Əslində orda məhz Nazəndənin işə düzələ bilməsi üçün biriləri çox ciddi səy göstərmişdi. Ancaq Nazəndə bu gizli qəhrəmanı kimliyindən bixəbər idi. Bağçadakı körpələrin yeməklərini o, hazırlayır bəzəndə tərbiyəçilərlə bərabər uşaqlarla oyun oynayırdı. Körpələrlə vaxt keçirmək Nazəndəyə çox yaxşı təsir edir, acılarını xəfiflətməyə yardım edirdi. Nazəndə ordakı körpələrin sevgisini qazansada kəndin qadınları hələ də onun arxasınca qeybət etməkdən çəkinmirdilər. Əlbəttə ki, Nazəndə bunlara fikir vermədən işinə gedib gəlirdi. Anası isə mal - qara ilə məşğul olurdu, beləcə onlar rahat şəkildə dolanırdılar. Bəxtiyarın ailəsi barışıq adı ilə bir neçə dəfə gəlsələrdə Nazəndənin qəti qərarından sonra gəlməkdən vazkeçib boşanmaya razı olmuşdular. Nazəndənin artıq o ailə ilə heç bir bağı qalmamışdı. Gülər xanım Tahirin gedib - gəlməməsi barədə çox xiffət çəkirdi. Bəlli etməməyə çalışsada Nazəndə də çox fikir çəkirdi. Tahir nə etmiş olsada o, Nazəndənin qardaşı idi. Etdikləri bu gerçəyi dəyişmirdi və Nazəndə ürəyində qardaşını çoxdan bağışlamışdı. Çünki onun təmiz qəlbində kinə yer yox idi.
- Nazəndə, yeməyin buza döndü.
Anasının sözü Nazəndənin fikirlərindən ayırılıb yeməyinə dönməsinə səbəb oldu.
- Qızım, unutmadan deyim sənə məktub gəlmişdi otağına qoydum.
Bayaqdan bəri gülməyən üzündə güllər açdığının fərqində belə deyildi. Məktubun kimdən gəldiyini yaxşı bilirdi. Tələsik yeməyini