bitirib süfrəni topladıqdan sonra anasına səsləndi.
- Anacan, mən otaqda kitab oxuyacam.
Otağa keçib masanın üstündəki məktubu əlinə alaraq gülümsədi. Həqiqətən o, çox inadçı idi. Biran sanki kimsə onu izləyirmiş kimi tədirginliklə yerində qımıldanmağa başladı. Zərfi açıb içərisindən səliqə ilə qatlanmış məktubu çıxardı. Əl yazısı o qədər göz oxşayırdı ki, sanki hərflər muncuq kimi sıraya düzülmüşdü.
"Əvvəla salam. Salamdan sonra kef əhvalını soruşan Camaldır.
Necəsən Naz? Yəqin ki, yenə qaşlarını düyünlədin Naz dedim deyə. Amma mən sənə hər zaman Naz deyəcəm bilmiş ol. Məktublarıma niyə cavab yazmadığını bilirəm və səni başa düşürəm. Naz, mən səni bir dəfə itirmişəm bu bir daha olmayacaq. Bir neçə gün sonra məzuniyyətə kəndə gələcəm. Ümid edirəm o zaman məni dinləyərsən"
Camalın məktubu bu şəkildə davam edirdi. Onun müraciət şəkli hər zaman olduğu kimi indi də təbəssüm yaratmışdı Nazəndənin üzündə. Öz işi haqqında yazır, Nazəndənin işi ilə maraqlanırdı. 1 ildən çox olardı onlar məktublaşmağa başlayalı. Daha doğrusu Camaldan məktub alalı. İlk məktubu işə başladığı həftə almışdı Nazəndə. Olduqca təəccüblənmişdi... Camal ona niyə məktub yazır deyə. Çox tərəddüd etmişdi cavab yazıb yazmamaq mövzusunda. Uşaqlıq dostu olsalarda nəticədə Camal subay oğlan, Nazəndə isə boşanmış bir qadın idi. Cavabı 1 ay sonrada olsa yazmışdı nəhayət. Məktubun hər sətirində hiss olunurdu Nazəndənin dərin hörməti. Getdikcə məktubların gəlməyi daha da sıxlaşmışdı. Nazəndə bir neçə ay cavab yazmağa davam etdi. İlk başlarda sadəcə uşaqlıq dostuna yazılan məktublar idi. Ancaq zaman keçdikcə Nazəndənin bu məktubları gözləyərkən keçirdiyi həyəcan, 15 yaşında qəlbində bəslədiyi hisslərin keçmədiyini və hələ də qəlbinin bir küncündə gizli qaldığını göstərirdi. Nazəndə bunun fərqinə vardığında etdiyindən çox utanmış, qəlbində dərin vicdan əzabı çəkmişdi. Elə o gündən cavab yazmağı dayandırmışdı. Lakin Camal məktublarına davam etmişdi və əlavə olaraq hislərinin dəyişmədiyinidə bildirmişdi.