. Hər ay gələn məktublarda Camal hislərini daha da qabarıq şəkildə ifadə etməkdən çəkinmirdi. Bunlar Nazəndənin ruhunu oxşasa da onu çox qorxurdur, utandırır və bunun yanı sıra yaxşı şeylərin olmayacağını hiss etdirirdi. Camaldan gələn məktubları heç açmadan geri göndərə bilməyi o qədər istərdi ki, amma bunu edə biləcək iradəyə sahib deyildi. Edə bilsəydi Camal məktub yollamaqdan vazkeçərdi bəlkə. Ancaq Nazəndənin məktubları qəbul etmiş olması Camalı ümidləndirirdi, bununlada o, hər ay məktub göndərməyə davam edirdi. Camal artıq qərarını vermişdi. O, bir daha Nazəndəyi itirməyəcəkdi. Bunun üçün, keçmişi geri qaytara bilmək üçün əlindən gələni edəcəkdi. Camalın ən böyük dəstəkçilərindən biri bacısı Cəmilə idi. Cəmilə qardaşının hislərini Fərhad kişi rəhmətə getdiyi zaman Nazəndənin çırpınlaşlarını əzabla izlədiyini gördüyündə anlamışdı. O cür baxış görməmişdi daha əvvəl. Nazəndəni o halda görməyin Camala əsl işgəncə olduğu açıqca görülürdü. Evə döndükləri zaman soruşmuş və Camalın etirafı qarşısında yanılmadığını anlamışdı. Buna çox şad olmuşdu cünki Cəmilə uşaqlığında bəri Nazəndənin xətrini çox istəyirdi. Çoxdan ki, arzusu idi onların evlənməsi. Cəmilə ilə qardaşını arasında çox güclü bir bağ var idi. Uşaq vaxtı Camal hər dərdini hər sirrini Cəmilə ilə bölüşərdi. Ona bir tək sevgisindən danışmazdi, əslində bunu heç kimə deməmişdi. Düşünürdü ki, Nazəndədən əvvəl heç kim bilməməlidi. Ancaq gecikmidi və indi bu düşüncəsinin uşaqca olduğunu bildiyi üçün rahatca qəlbini açmışdı bacısına. Böyük bacıları çox kibirli, soyuqqanlı, hərkəsi özündən alçaq görən biri idi, eyni anası kimi. Cəmilə isə onun əksinə çox fərqli biri idi, sevgi dolu və istiqanlı idi. Bəlkə bu səbəbdən idi onların yaxınlığı. Cəmilə qonşuları ilə ailə qurmuşdu ona görədə ata evinə tez - tez gəlirdi. Evləri bağçaya yaxın olduğundan Nazəndəni demək olar ki, hər gün görürdü. Elə Nazəndənin necə olduğu xəbərlərini də Camala o deyirdi. Hətta qonşu kənddən Nazəndə üçün çıxan elçiləridə. Bu xəbərə dəli