MƏNİM TƏNHA GÖZƏLİM.

Afa. Q

Bölüm 9.

Hava tamam qaralmışdı. Ancaq Nazəndə hələ də pilləkana oturub səssizcə ağlamağa davam edirdi. Onun canını ən çox yandıran Camalın orda olması idi. Nazəndəni pərişan halda görmüşdü yenə. Bu çox utanc verici idi onun üçün. Soyuq hava iliklərinə qədər işləsə də evə girmək istəmirdi.
- Nazəndə,
Atasının səsinə tələsik yanaqlarını quruladı. Fərhad kişi əlindəki ədyalı qızının çiyninə atıb yanına oturdu.
- Niyə soyuqda oturursan?
- Soyuq yaxşı gəlir.
- Sən doğulduğunda da hava eynən belə idi. Rəhmətlik anam çıxıb "qızın oldu" dediyi zaman elə bu pilləkanda oturmuşdum. Çox sevinmişdim, qız atası oldum deyə. Sənin yaxşı böyüməyin üçün çalışdım. Hər zaman səni qorudum ki, heç kim səni incidə bilməsin. Bunun üçün hər şeyi etdiyimi düşünürdüm.
Nazəndə başını atasının çiyninə yasladı.
- Doğru düşünmüsən. Sən mənim həmişə qəhrəmanım olmusan.
- Yox qızım elə deyil... Çalışıb çabaladım amma gəl gör ki, səni incidib üzən elə özüm oldum. Həyatını məhv etdim.
- Ata, bəsdi qurban olum, belə danışma. Anamda səndə bilin ki, mən heç kimi günahlandırmıram.
- Nazəndə, mənə söz ver. Nə olur olsun, o ailəyə geri dönməyəcəksən və öz ayaqlarının üzərində duracaqsan.
- Sən indi niyə belə danışırsan? Hardan çıxdı ki, bu?
- Söz ver dedim.
- Yaxşı söz... Gedək evə?
- Gedək.
Nazəndə qolunu atasının belinə dolayıb başını çiyninə yasladı və bərabər evə daxil oldular. Anası əlini üzünə dayaq edib fikirli - fikirli oturmuşdu. Çuxura düşmüş gözlərinin qızartısından bəlli idi ağladığı. Elə bu səbəbdən geri dönmürdü Nazəndə. Onları bu halda görməmək üçün. Daha da anasının bu halını izləyə bilməyib otağa keçdi. Başını yastığa qoyub sabah eləcə də sonrakı günlərinin daha yaxşı olması üçün dua etdi. Hardan bilə bilərdi ki, qarşıda onu daha ağır günlər gözləyir.
Səhərin erkən saatlarında Nazəndə və anası oyanmışdı. Ancaq Fərhad kişi oyanmırdı çünki o, gözlərini əbədi olaraq yummuşdu. Ömür - gün yoldaşının məsuliyyətini Nazəndənin çiyinlərinə