gülümsədi.
- Bunlar niyə olur bilirsən? Sənə etdiklərimin cəzasını çəkirəm mən. Həyatını məhv etməyimin qarşılığıdı bunlar.
- Bəsdi qurban olum. Sən mənə heç nə etməmisən.
- Çox şey etdim Nazəndə çox şey... Bax indi cəzamı çəkirəm. Yadındadır sənə boşansan rüsvay olarıq deyirdim əsas rüsyvaçılığın nə olduğunu görstərir Allah mənə. İndi it kimi peşmanam amma nə fayda? Heç sənə məni bağışla deyə bilmirəm çünki bilirəm desəm bağışlayacaqsan... Mən bağışlanmaq istəmirəm Nazəndə. Hər zaman bu vicdan əzabı ilə yaşayım ki, sənə nə etdiyimi unutmayım.
Nazəndə əlinin tərsi ilə yanaqlarını qurulayıb dilləndi.
- Bu sözlər hardan çıxır belə?
- Yalan deyil ki, Nazəndə. Qəlbin mərhəmətlə doludur sənin. Laiq olmadığım halda mərhəmətinə görə burda deyilsənmi? Mərhəmətinə görə mənə dayaq olmağa çalışmırsanmı?
- Yox... Elə deyil... Sən mənim canımdan bir parçasan, qardaşımsan sən mənim.
Nazəndənin səssiz axan göz yaşları hıçqırıqla əvəzlənmişdi.
- Ağlama, mən sənin göz yaşlarına belə laiq deyiləm ağlama.
- Yaxşı bəsdirin daha... (Gülər xanım dilləndi) Dur bala, dur ayağa. Uşaqların da özünün də nəyin var, nəyin yox yığışdır evə gedək. Maşın aşağıda gözləyir.
- Olmaz...
- Necə yəni olmaz? Nə danışırsan qardaş?
- Mənim artıq insan içinə çıxacaq üzüm yoxdu... Eşidən kimi gələcəyinizi bilirdim ona görə uşaqların əşyalarını yığmışam onları aparın. Mən Bakıya gedəcəm işləməyə.
- Ay bala, nə getməyi? Atandan sonra səndəmi bizi başsız qoyacaqsan?
- Ana, 2 ildi özünüz özünüzə baxırsınız. Sizin heç kimə ehtiyacınız yoxdu. Hələ də mənə... Fikrim qətidi. Arabir gəlib uşaqlara baş çəkəcəm.
Nazəndə də anası da çox dil tökmüşdülər o gecə. Amma heç bir faydası olmamışdı çünki Tahir qərarını vermişdi. Onun getmə səbəblərindən biridə Nazəndə idi. Bu qədər şeydən sonra onun üzünə baxa bilməyəcəkdi. Bunu bildiyi üçün fikrindən dönməmişdi. Uşaqlarını maşına mindirdikdən sonra Nazəndəyi yanına çağırdı. Əvvəlki sərt görünümlü Tahir getmiş yerinə başqası gəlmişdi sanki. Qolu - qanadı