ı qırılmışdı. Dolmuş gözlərini Nazəndəyə zilləyib üzünü əlləri arasına aldı.
- Mən nə bacısına nə də arvadına sahib çıxa bilməyən biqeyrətin biriyəm.
- Qardaş...
- Kəsmə sözümü... Qurban olum Nazəndə izin vermə uşaqlarımı incitsinlər, atalarının şərəfsizliyini uşaqlarıma yükləmələrinə izin vermə. Anamı da uşaqlarımı da sənə əmanət edirəm. Mənə demişdin çalış mənə möhtac olma indi boynum bükük halda mərhəmətinə sığınıram, sənə möhtacam. Mən sənə yaşatdığımı yaşatmışam. Tək istəyim uşaqlara sahib çıx, onların heç bir günahı yoxdu... Bilirəm yenə dimdik ayaqda duracaqsan. Heç demədim amma sənin güclü olmağınla hər zaman fəxr etdim. Yenə güclü ol Nazəndə... Bu dəfə mənim üçündə.
Tahir cümləsini tamamlayıb dodaqlarını bacısının alnına sıxdı. Nazəndə isə hıçqırıqlarını sərbəst buraxıb qardaşının boynunu qucaqladı. Doya - doya ağladı ikisidə.
Tahirin 8 yaşlı qızı Yasəmən nə olub bitdiyini başa düşürdü amma oğlu 6 yaşlı Fərhad yaşananlardan bixəbər dayanmadan suallar verirdi. "Atam niyə bizimlə gəlmir?" "Anam haradadır?" Bu kimi cavabsız suallar yol boyu Nazəndənin ağlamağını şiddətləndirirdi. Qardaşının aqibətini düşünürdü... Necə özünə gələcəkdi? Aldığı zərbə çox ağır idi, öldürücü zərbə demək olardı. Toparlanmağı xeyli zaman alacaqdı. Başını çevirib uşaqlara baxdı. Fərhad nənəsinin qollarında yuxuya dalsada Yasəmən kədərli baxışlarını ətrafda gəzdirirdi. İçi parçalanırdı Nazəndənin. Nə edəcəkdi? Fərhadın suallarına nə cavab verəcəkdi? Bəs Yasəmən? Onun bu travmanı xəsarətsiz ötüşdürməsi üçün nə edəcəkdi? Səssiz göz yaşı axıtmaqdan və Allaha, ona güc verməsini istəməkdən başqa heç nə gəlmirdi əlindən. Evə çatıb uşaqları yatırdıqdan sonra həyətə çıxıb pilləkana oturdu. Gözlərini gecənin qaranlığına zilləyib düşüncələrə daldı. Camal gəlmişdi ağlına... Camal ona güvəndiyini demişdi. İndi məsuliyyəti qat - qat artıq idi və Nazəndə Camalın güvənini boşa çıxarmaqdan qoxurdu. Yenə bcaracaqdımı? Atasından sonra da qardaşı onu tək qoymuşdu Nazəndə bu tənhalıqla başa çıxa