biləcəkdimi?...
Günlər bir - birini əvəz edirdi. Nazəndə Yasəməni kənd məktəbinə yazdırmışdı. Müəllimlərindən ona göz - qulaq olmalarını, diqqərlərinin üzərində olmağını xahiş etmişdi. Yasəmən kinli uşaq idi, onun qaşlarının düyünü heç açılmazdı. Hələ də indi, əsəbi, bağrıb - çığıran qısacası söz deyilməz bir hala gəlmişdi. Nazəndənin günləri çox çətin keçirdi. Ətrafdakı insanların dedi - qodusu, eşitdiyi pıçıltılar evdə də anasının deyinmələri, uşaqlar. Yazıq qız lap təngə gəlmişdi...
- Camal, deməli sabah gedirsən. 2 ay tək qalacam.
- Hə qardaş, 2 ay azadsan. Başında deyinən olmayacaq. Mənə bax, yoxluğumdan istfadə evə qız - mız atma.
- Yox narahat olma, sənin üstünə gül qoxlamaram.
- Əclafsan sən.
Camal gülümsəyib söykəndiyi balaca yastığı Arifə tərəf atdı. Arif yastığı havada yaxalayıb dilləndi.
- Zarafat bir yana, getdiyində nə edəcəksən?
- Ötən 8 ili geri qaytaracam.
- Bu çox çətin olacaq bilirsən yəqin.
- Niyə çətin olsun ki?
- Subay kişi boşanmış qadınla... Qəbul edilməsi çətindi, əsasən də kənd yerində.
- İnan mənə vecimə deyil. İstəyən qəbul edər, istəməyən etməz. Nazəndəsiz illərimi mən bilirəm... Başqası ilə evli olduğunu bilə - bilə, imkansız olduğunu bilə - bilə birini sevmək işgəncələrin ən böyüyüdü. Mən bu işgəncəni çəkərkən "ağzıgöyçəklər" danışmadı. İndi kim, hansı haqla qarışacaq? Nazəndə 15 yaşında gəlin olarkən, hər gün şiddət görərkən susanlar indi də susacaq.
- Nə deyim qardaş sənə uğurlar.
- Sağol.
Camal ayağa qalxıb ağır addımlarla eyvana çıxdı. Göy üzündə sayrışan ulduzların izlərkən dodaqucu pıçıldadı.
- Həsrət bitir Naz... Nə edirsən görəsən? Yadına düşürəmmi Naz?
İllər Camalın sevgisinə sevgi qatırdı azaltmaq əvəzinə. Bəzən ürəyinə belə sığmaz hala gəlirdi. O zaman özünü XƏZƏRİN sahilinə atır, dərindən nəfəs alırdı. Camal bezmişdi tək tərfli sevgidən. Dinlədiyi hər mahnıda Nazəndəni axtarmaqdan, boş küçələrdə onu xəyal edərək gəzməkdən, tənha gecələrdə siqareti siqaretə çalamaqdan... Bütün bunlar çox yorulmuşdu. İndi