i bir ümid işığı közərirdi və Camalın, o işığa tutunmaqdan başqa yolu qalmamışdı.
Səhərin erkən saatında Camal təzə aldığı “JİQULİ” markalı maşına əyləşib rayona getmək üzərə yola çıxdı. Tək diləyi Nazəndəni yenidən qazanmaq idi. Əslində onun baxışlarından hələ də sevgi qığılcımlarının var olduğunu başa düşürdü. Elə bu deyildimi Camalı yollara salan. Onu düşünərək kəndə çatmışdı. Ailəsi bilirdi onun gələcyini. Ona görə də həyətdə xüsusi hazırlıq, ayrı bir təlaş vardı. Maşın həyətə daxil olduğunda sevinc səsləri ətrafı bürümürşdü. Camal hər kəslə görüşdükdən sonra süfrəyə əyləşdi. Beləcə şən əhval - ruhiyyə ilə yemək yeyib günü çay süfrəsi ilə davam etdirdilər.
- Oğlum, artıq evlənmək vaxtındı. Nə düşünürsən?
Fərəh xanımın ani sualı qarşısında Camalın içdiyi çay boğazını yandırıb öksürməsinə səbəb oldu.
- Ay bala, sənə nə olub?
Ətrafa yayılan gülüş səslərinə Camalda gülüməyib:
- Qismət.- deyərək sualı ötüşdürdü.
- Yaraşıqlı oğlum üçün bir neçə qız gözaltı eləmişəm. Baxar bəyəndiyi ilə evlənər.
- Anacan, Camal uşaq deyil. Özü bəyənib sevdiyi ilə evlənər.
Cəmilənin sözləri hərkəsin ürəyincə olsada Fərəh xanımın içinə qurd salmışdı.
- Bacı, biraz danışa bilərik?
- Əlbəttə.
Cəmilə masadan qalxaraq həyətin küncündə dayanan Camala yaxınlaşdı.
- Buyur, bacı qurban.
- Bacı, onu görürsən? Necədi?
Camalın utana - sıxıla verdiyi sualda Cəmilə anlamışdı söhbətin kimdən getdiyini. Odur ki, əlini qardaşının çiyninə qoydu.
- Heç yaxşı şeylər olmadı. Tahirin arvadı başqa kişiyə qoşuldu qaçdı, Tahirdə işadıyla Bakıya getdi. Nazəndə çox çətin günlər yaşayır. Yazıq qız bir dəri bir sümük qalıb.
Camalı içi parçalanmışdı.
- Bacı, mən onu görməliyəm.
- Bu gün cümə axşamıdı. Nazəndə hər cümə axşamı qəbirsanlığa gedir. İndi yəqin ordadı.
- Onda məni idarə et getdim.
Camalın cümləsinin bitməsi ilə həyət qapısının örtülməsi bir oldu.
- Camal hara getdi?
- Dedi dostlarımı görəcəm.
Cəmilə üzündəki məmnun gülümsəmə ilə masaya döndü.
Bunu düşünməmişdi... Üzünə yayılan