Bir yanı çəkinsədə digər yanı biran əvvəl danşıb bu məsələni bitirmək istəyirdi. Qəlbi tam tərsini istəsədə. Camal da əyləşdikdən sonra dərin nəfəs alıb sözə başladı.
- Naz, mənim kəndə niyə qayıtdığımı yəqin ki, təxmin edirsən... Məktublarımda da qeyd etdiyim kimi mən ötən 8 ili geri qaytarmaq istəyirəm. İstəmirəm artıq tənhalıqla, dərdlərinlə təkbaşına savaşasan. Mən sənin yanında olmaq, sənə dəstək olmaq və çiyinlərindəki yükün birazınıda mən almaq istəyirəm. Uzun sözün qısası, mən illərdir sənin xəyallarınla yaşayıram amma artıq özünlə yaşamaq istəyirəm. Mənim daha sənsiz bir həyat yaşayacaq gücüm qalmayıb. Evlən mənimlə Naz, mənə ərə gəl.
- Camal, məndə elə bu söhbəti açmağını gözləyirdim. Mən sənin dediklərini başa düşürəm. Ancaq unutmamalı olduğumuz bir həqiqət var ki, sən subay oğlan mən isə boşanmış qadınam. Bizim münasibətimizin irəliyə aparılmasını mütləqdir ki, heç kim qəbul etməyəcək. Bunun üçün mübarizə aparmağa inan ki, heç zərrəcə gücüm yoxdur. Yaşadıqlarım məlumdur, ilk zərbədə yıxılacağımı bilirəm. Ona görə bu məsələni elə burdaca sonlandıraq.
- Mən mübarizə apara bilərəm. Bunun üçün yetəri qədər gücüm var. Lazım gəlsə bütün dünyanı qarşıma ala bilərəm yetər ki, arxamda olduğunu bilim.
- Olmaz Camal olmaz... Bir gün səndə yorulacaqsan. Çox çətindi inan ki. Bax mənə? İllərdir boşanmış olmağımın, qardaşım arvadının başqası ilə qaçmasının, yetim qoyduğu uşaqlarının hər şeyin savaşını mən verirəm. Amma artıq tükənmişəm... İnan heç nəyə gücüm qalmayıb.
- Heç olmasa mənə tək bir şans tanı.
- Bu məsələnin şansla əlaqəsi yoxdu. Başa düşməyə çalış. Məndən sənə yar olmaz.
Nazəndənin son cümləsi hər ikisinin susmasına səbəb olmuşdu. Birbaşa kəsdirib atması Camalın qəlbini qırırdı.
- 17 il...
Aradakı dərin sükutu Camalın asta bir o qədər də kövrək notlar sezilən səsi pozdu.
- Nə?
- 17 il oldu Naz... Sən qəlbimə hakim kəsiləli tam 17 il oldu. Dildə demək asandı, bu illər ərzində nə yaşadığımı, nələrə dözdüyümü mən bilirəm... ( kinayə ilə gülümsədi