i ) Başqası ilə evlənməyinə dayandım varmı ötəsi.
- Camal...
- Səni ilk tanıdığımda ikimiz də uşaq idik. Zamanla böyüdük... Biz böyüdükcə mənim məhəbbətimdə qəlbimdə böyüdü. Məktəbdə görmək yetmirdi bəzən, o zamanlar özümü burda, sizin məhlənizdə tapırdım. Bəlkə səni uzaqdan da olsa görə bilərəm deyə. Mənim uşaqlıq eləcə də yeniyetməlik dövrüm sənli xatirələrlə doludur. Elə gəncliyim də... Əslində gəncliyim sənin həsrətinlə, sənin özləminlə doludur. Mənim sənə olan sevgim heç nə ilə ölçülməyəcək qədər, qəlbim sığmayacaq qədərdir... ( gözlərini qızın gözlərinə sabitlədi ) İndi deyirsən ki, məndən sənə yar olmaz yorularsan... Mən heç bir qarşılıq gözləmədən 17 il səni sevdim Naz...Yorulmadan bezmədən sevdim səni. Səncə, mən sənin üçün mübarizə aparmaqdan yorularam?
- Camal... Mən inan ki, nə deyəcəyimi bilmirəm amma həqiqət budur.
- Nə düşünürsən? Bu qədər zaman səni sevərkən, başqası ilə evli olduğunu bilə - bilə vazkeçməzkən indi sənin həqiqət adlandırdığın cəfəngiyata görə səndən keçəcəyimi necə gözləyə bilərsən?
- Bunlar cəfəngiyat deyil.
- Elədir Naz... Ən başda özünün inandığın yalanlardan başqa bir şey deyil. Mən hərkəslə mübarizə apara bilərəm çünki səni sevirəm və sənində məni sevdiyini bilirəm. Sadəcə mənə güvənməyin yetərlidi.
- Bax, bu güvənmək ya da sevib - sevməmək məsələsi deyil. Sən niyə başa düşmürsən? Bizim məsələmiz mənim yaşadıqlarımdır. Mən... Mən sənə laiq deyiləm çünki... Çünki mən... Mən bir başqasının artığıyam ( cılız səslə )
- Naz!!
Camal səsini yüksəldib çığırdı.
- İndi məndən eşitməyə belə əsəblərin tab gətirmir. Amma evlənsək başqalarından hər gün eşidəcəksən.
- Naz, bəsdi qurban olum... Məni heçmi tanımadın? Sənə bunları yaşatmayacağımı, heç kimin səni daha da incitməsinə izin verməyəcəyimi yaxşı bilirsən.
- Ah Camal ah... Sənin bu qədər də inadçı olduğunu bilmirdim.
Camal xəfif təbəssüm etdi.
- Məhəbbətin gücündəndi.
- Bizə məntiqdə lazımdı.
- Var.
- Yoxdur... Olsa vazkeçərdin.
- Vazkeçmək?... Naz, mən səndən əsla