MƏNİM TƏNHA GÖZƏLİM.

Afa. Q

Bölüm 11.

Hıçqırıq səsləri ətrafı öz ağuşuna almışdı gənc qadının. Atasına yanında ehtiyacı vardı, orda qara torpaq altında yox. Həm də çox ehtiyacı var idi. Qəm - qüssə qəlbini elə əsir almışdı ki, yazıq qız özünü boğulurmuş kimi hiss edirdi. Onun həssas qəlbi artıq bu qədər yükü daşıya bilmirdi.
Axşam düşürdü artıq. Nazəndə atasının məzar daşını öpüb getmək üçün arxasını döndü. Geri döndüyündə yerindəcə donub qaldı. Camal orda dayanmışdı... Son dərəcə məyus baxışlara izləyirdi Nazəndənin pərişan halını.
- Naz...
Sakitcə pıçıldasada Nazəndə duymuşdu onun səsindəki kövrəkliyi. Bir neçə addım atıb aralarındakı məsafəni yox edərək Camal ilə üzbəüz dayandı.
- Çox yoruldum.
Qeyri - ixtiyari dodaqlarından tökülən kəlimələr Nazəndənin kədər dolu olduğunu göstərirdi. Camalın qəlbi paramparça olurdu sevdiyi qadını belə gördükcə.
- Mən yanındayam Naz.
Deyə bilmişdi sadəcə. Baxışlarını bir - birinə kilidləyib susmuşdu hər ikisi. Ancaq gözləri susmurdu... Nazəndənin baxışları çarəsizliyini göstərərkən Camalın baxışları güvən verirdi sadəcə.
Yan - yana addımlayaraq məzarlıqdan çıxıb kəndə tərəf getməyə başladılar.
- İşin necədi? Rahatdı hər şey?
- Hə çox yaxşıdı... Yaxşı ki, bu iş oldu yoxsa nə olardı düşünmək belə istəmirəm. Orda mənim işləməyim üçün kim kömək edibsə Allah ondan razı olsun.
Camal gülümsəyərək baxışlarını Nazəndənin üzündə gəzdirdi.
- Allah o, adamı sevdiyinə qovuşdursun.
- Amin.
Getdikcə hava qaralır, əl - ayaq çəkilirdi. Amma Nazəndə və Camal yol bitməsin deyə addımlarını getdikcə yavaşladırdılar. Nazəndə bunların yalnış olduğunu bilsədə ürəyinə söz keçirə bilmirdi. Camal ilə addımladığını bilmək qəlbini huzurla doldururdu. Beləcə evə çatmışdılar.
- Naz,
Həyətə daxil olmadan Camalın səslənməsi ilə ayaq saxladı.
- Bəli,
- Olar biraz danışaq?
Nazəndə ətrafa boylanıb kimsənin olmadığından əmin olduqdan sonra keçib qapı önündəki köhnə oturacağa oturdu. Nazəndə Camalın nə haqda danışmaq istədiyini bilirdi.