MƏNİM TƏNHA GÖZƏLİM.

Afa. Q

Bölüm 12.

- Qarayel, darıxmısan mənim üçün? Gedək gəzək?
Camal küncdən yəhəri götürüb atına belinə yerləşdirdi. Yüyənindən çəkişdirərək tövlədən çıxdığında, günəş təzəcə dağın arxasından boylanmağa başlamışdı. Sıçrayıb atın belinə qalxarkən Qarayel kişnəyib şaxə qalxdı.
- Sakitləş oğlum, sakitləş.
Camal ayaqlarını hər iki tərəfdən atın qarnına vurduğunda at yerindən tərpəndi. Həyətdən çıxıb meşəyə tərəf üz tutdu.
1 həftə ötmüşdü o gecədən. Bu həftə ərzində Camal nə bir kəslə görüşmüş nə də bir kəlimə kəsmişdi. Nəhayət bu gün otağından çıxıb gəzməyə qərar vermişdi. Ötən gecələr kimi bu gecəni də heç yatmamış Nazəndəni düşünmüşdü.
"Məndən sənə yar olmaz" Nazəndənin səsi qulağında əks - səda verdikcə Camal əlindəki qamçını ata vuraraq daha bərk qaçmasına şərait yaradırdı. Hara getdiyini bilmədən sadəcə atı qamçılayırdı. Canı o qədər yanırdı ki, gözünə heç kim görünmürdü. Üzünə çırpılan səhər küləyi bıçaq kimi dərisini doğrasa da dayanmırdı. Bir xeyli getmişdi ki, atı yavaşladıb ətrafına baxdı. Atı o qədər bərk çapmışdı ki, hara gəldiyini belə bilmirdi. Arxaya boylandığı zaman kəndi çox geridə qoyduğunu anladı. Atdan enib yüyəni ağaca bərkitdikdən sonra yerə oturdu. İndi nə edəcəkdi? Nazəndənin "yox" deməsi Camalın əl - qolunu bağlayırdı. "Hə" desəydi Camal mübarizə apara bilərdi. Ancaq o, sırf qınaqlara görə yaxın durmurdu. Əslində başa düşürdü onun niyə belə davrandığını. Camalı yaralayan Nazəndənin ona güvənməməsi idi.
- Of Naz of... Niyə mənə izin vermisən? Niyə tənhalığı seçirsən?... Ah mənim tənha gözəlim.
Dərindən iç çəkib baxışlarını boşluğa sabitlədi. Hər şeyi zamana buraxmaqdan başqa əlindən nə gəlirdi ki?
Nazəndə işə getmək üçün hazırlaşıb evdən çıxarkən anası səsləndi.
- Nazəndə, yenə yemək yemirsən?
- Yox istəmirəm.
- Ay bala, sənə nə olub 1 həftədir ruh kimisən? Nə danşırsan nə gülürsən nə də yemək yeyirsən?
- Heç nə... Mən yaxşıyam anacan... İşə gecikirəm hələlik.
Anasının sualını keçişdirib iti