- Mən çox şey yaşadım, yaşamağa da davam edirəm. Mənim ürəyim paramparça, hər yanım isə yara - bərə içərisindədi. Mən özümlə bərabər onu da bu əzabın içərisinə çəkə bilmərəm, buna heç bir haqqım yoxdur.
- Nazəndə, əzizim, özün dedin yaralıyam deyə. İzin ver yaralarına Camal məlhəm olsun. İnsanlara baxma, onlar həmişə danışır danışacaq da. Camal səni çox sevir, sənin də sevgin gözlərindən oxunur. Bu sevgini başqaları nə deyəcək deyə hədər eləmə. Camalın sənə olan məhəbbəti çox güclüdür. Hər şeyin öhdəsindən gələcək qədər.
Nazəndənin gözyaşı yanağı boyu süzülməyə başlamışdı. Cəmilə onun ağladığını görüb qolunu qızın boynuna doladı və özünə çəkərək Nazəndəni bağrına basdı.
- Ah gözəlim ah... Niyə özünə bu qədər əziyyət verirsən? Bəsdi başqaları üçün yaşadın, birazda özün üçün yaşa. Uşaqlıqdan bəri sizin aranızda çox güclü bağ var. Əmin ol bu bağ hər şeyin öhdəsindən gələcək. Sən sevginizə, ən əsası özünə bir şans ver. Bax hər şey necə yoluna girəcək.
Nazəndə özünü ələ alıb yanaqlarını quruladı.
- Cəmilə bacı, Camal mənim üçün o qədər dəyərlidir ki, istəmirəm mənə görə ona artıq - əksik nəsə deyilsin.
- Mən səni çox gözəl başa düşürəm əzizim. Ancaq söhbət mənim qardaşımdan gedir. O, səni də özünü də müdafiə etməyi bacaracaq. Yetər ki, sən qəlbinin qapılarını bağlama,ona güvən.
Cəmilə dediklərində çox haqlı idi. Nazəndə hər zaman başqaları üçün yaşamışdı. Ailəsi isdədiyi üçün tanımadığı adamla evlənmişdi, başqaları nə deyər deyə heç kimə heç nə demədən şiddətə göz yummuşdu. İndi də başqaları nə deyər deyə illərdən bəri qəlbinin qibləgahı hesab etdiyi məhəbbətini yaşamaqdan çəkinirdi.
- Nazəndə, insan həyatda həm qəlbi, həm ruhu ilə bir dəfə sevir. Bu sevgini itirmədən axıra kimi yaşamaq sənin öz əlindədi. Başqaları danışacaq deyirsən boş ver danışsınlar... Sevdiyin adam yanında olduqdan sonra kimin nə dediyinin nə önəmi var axı?
- Bilmirəm Cəmilə bacı... İnan heç nə bilmirəm.
- Yaxşı canım mən səni çox sıxmayım, get işə gecikmə. Amma dediklərimi yaxşı - yaxşı