fikirləş.
Nazəndə sağollaşıb ordan ayrıldığı zaman beyni tamam qarmaqarışıq idi. Cəmilənin dedikləri doğru idi, əslində bu doğruları Nazəndə özüdə bilirdi. Amma qorxurdu və bu qorxu onun Camala doğru addım atmasına izin vermirdi. İndi Cəmilənin dedikləri onu biraz sakitləşdirmişdi. Deyəsən, elə Nazəndənin ehtiyacı olan tək şey, kiminsə onu cəsarətləndirməsi idi.
Saat bir xeyli irəliləmişdi Camal dağdan endiyində. Özünü olduqca yorğun, əzgin hiss edirdi. Atı tövləyə bağlayıb bacısı ilə danışmaq üçün onlara tərəf yol aldı. Cəmilə ilə danışmaq ona yaxşı gəlirdi, bu uşaqlığından bəri dəyişməmişdi. Camal artıq boğulurdu bu kəntdə hətta nəfəs belə almaqda çətinlik çəkirdi. Ağır addımlarla bacısıgilə çatıb həyətə daxil oldu. Cəmilə somavarı yandırmaqla məşğul idi.
- Bacı.
- Aycan... Sən xoş gəlmisən.
Camal səssizcə keçib ağacın altına qoyduqları masaya əyləşdi. Onun belə kefsiz halları Cəmiləni çox incidirdi. Çay süzüb masaya düzdükdən sonra qardaşı ilə üzbəüz oturdu. Hal - əhvaldan sonra Cəmilə Nazəndə ilə danışdıqlarını danışmağa başladı.
- Bu gün Nazəndəni gördüm biraz söhbət elədik. O, da sənin kimi ruhdan fərqlənmir. Nə olacaq sizin bu halınız?
- Nə danışdız?
- Camal, Nazəndə o qədər yara alıb ki, sağalması üçün zamana ehtiyacı var.
- Bacı, mən onun üçün hər şeyi edərəm demədinmi? Yaralarını mən sararam demədinmi?
- Əlbəttə dedim.
- Güvənmir hə? Bəlkə mən boşu - boşuna xəyal qururam heç məni... Nazəndə məni sevmir?
Camalın bu cür çarəsizcə danışması Cəmiləni çox üzmüşdü.
- Yox əzizim, yanılırsan. Nazəndə səni çox sevir elə buna görə də səndən uzaq durur, sırf sənə zərər gəlməsin sən incinmə deyə.
- Bu düzgün deyil axı? Mən ondan gələn hər şeyə razıyam. Yetər ki, yanımda olsun mən hər şeyin öhdəsindən gələrəm.
- Bunları o, da bilir əlbət. Nazəndə həssas qəlbli qızdı, sən incinmə deyə edir bunları.
Araya dərin bir sükut çökmüşdü. Biranlıq Camal sanki nəyisə xatırlamış kimi gülümsədi.
- Deyirsən yəni Nazəndə doğurdan məni sevir?
Sualı verərkən