n Camalın gözlərinin içi gülürdü.
- Bacın gözlərinə qurban olsun... Sevir həm də səndən keçəcək qədər çox sevir.
- Özü etiraf etdi?
- Yox birbaşa demədi amma mən demək istədiklərini başa düşdüm. Bacı qurban, sən sən ol nə olur olsun Nazəndənin əlini buraxma. O, etiraf etməsə də sənə çox ehtyacı var. Yenə özünü "kənardan nə deyərlər" sözünə qurban verməsinə izin vermə. Buraxma onu.
- Yox bacı, istəsəmdə buraxa bilmərəm onu. Çünki yenə itirsəm dəqiq bilirəm ki, bu dəfə dayana bilməyəcəm.
- Belə sözlər danışma. Bundan sonra nə edəcəksən onu düşün.
- Atamla və anamla danışacam. Anam hər gün əlində bir qız şəkili ilə gəlir.
- Bu çox çətin olacaq bilirsən yəqin? Ən əsas da anam üçün.
- Bilirəm... Amma qəbul etdirməkdən başqa yolum yoxdu.
- Xəbər edərsən məndə yanında olmaq istəyirəm.
- Mütləq.
Camal Nazəndənin hisslərindən xəbərdar olduğu üçün sevindiyindən içi - içinə sığmırdı. Axşam düşənə qədər bacısı ilə çay içib söhbət etdilər. Daha sonra sağollaşıb ordan ayrıldı. Ancaq evə getməzdən əvvəl ayaqları onu qeyri - ixtiyari Nazəndənin evinin önünə gətirmişdi. Yol kənarındakı ağaca yaslanıb baxışlarını evə zillədi. Yeniyetməlik dövrünü xatırlamışdı. O zamanlarda Nazəndəni bəlkə görərəm deyə saatlarca burada dayanardı. Gülümsəyərək ətrafa boylandığı zaman küncə qısılıb ağlayan Fərhadı gördü.
- Fərhad... Sənə nə olub?
Yaxınlaşıb saçlarını qarışdırdı.
- Məni aralarına almırlar. - deyə, barmağı ilə biraz aralıda oynayan uşaqları işarə etdi. - Topum olmadığı üçün mənimlə oynamırlar.
- Sən də mənimlə oyna.
- Necə?
- Gəl mənimlə.
Camal uşağın əlindən tutub mağazaya gətirdi.
- İstədiyin topu götür.
Fərhadın seçdiyi topu aldıqdan sonra məhləyə dönüb oynamağa başladılar. Camal o qədər əylənirdi ki, zamanın necə keçdiyinin fərqinə varmadan qəh - qəhə səsləri ətrafa yayılmışdı. Xeyli zaman olmuşdu bu cür gülməyəli.
Getdikcə havanın qaralması Camalın başını qaldırıb ətrafına boylanmasına səbəb oldu. O an bir cüt qəhvəyi gözlə toqquşdu gözləri. Nazəndə üzündə