"Ana mən onsuz Məryəm gedən gündən məhv olmuşam! Başa düşürsən mən qızımın ilk sözün, ilk yerişin, böyüməyin hec neyin görmədim... Getdi.. Onu nə qədər çox sevdiyimi bilərək getdi.. İndi çox xoşbextdə ola bilərdik.. Amma olmadı"dedi. Daha sonra qapının zəngi çalındı. 

Sənan 'görəsən kimdi' deyə içindən keçirdib, qapıya yaxınlaşıb qapını açdı. Gördüyü məzərə isə, polis geyinmində olan 2 şəxs, yaşı 35dən yuxarı sarı saçlı qadın, və yanlarında təxmini 5 yaşlarında olan bir qız uşağı gördü. Qızın gözləri eyni ilə öz gözlərinə bənzəyirdi.. Polis "Sənan Kərimzadənin evidi?"dedi. Sənan gözlərini balaca qızdan çəkib kəkələyərək "Bəəlli"dedi polisə baxaraq. Polis "Məryəm Kərmizadə vəfat edib, qızı isə ortalıqda qalıb, sənədlərdə atası olaraq sizin adınız keçir. Qızınızı qəbul edirsiz?"dedi. Sənan sanki böyük bir şok yaşamdı. İnana bilmirdiki qarşısında dayanmış, qız onun öz qızıdı.. Amma Məryəmin ölümü..? Məryəm yox idimmi həyatda?düşüncələri ilə dizlərin yerə atıb qızına möhkəmcə sarılıb ağlamağa başldı. Balaca qız isə olduğu kimi qalıb, düşdüyü bu vəziyyəti anlamağa çalışırdı. Məryəm xərcəng xəstəliyindən vəfat etmişdi. Bəli, 1 ildən çox idiki bu xəstəliklə tək başına mübarizə aparırdı.. Amma bu xəstəliyə qalib gələ bilmədi.. Sənanın yanına qayıtmağa hec üzü yox idi..

Amma Məryəm bilirdiki, Sənan qızına sahib çıxacaq. Gözünü rahatca yumub, bu dünyadan köçmüşdü... İllərdən sonra Sənanı qızından ayrı qoymağın nə qədə böyük bir sehv hərəkət olduğunu anlamışdı. Amma son peşmancılıq hec vaxt fayda verməzdi.. Sənan qızına qovuşduqdan sonra, onu bir dəqiqə olsun belə tək qoymamışdı. Düzdü Bahar qoxulu qızının ona öyrəşməsi bir az zamam almışdı, amma Sənan hər çətinliyin üstündən gəlib, ona həm ana həmda ata olurdu. Sənan Baharı 5 saat deyil, 5 gün deyil, 5 ayda deyil, tam tamına 5 il gözləmişdi. Bu gözləyişin sonunda Qızına qovuşmuşdu. Könül istərdiki, Məryəmdə bu sonluğun içində olsun. Amma ola bilmədi.. Çünki Məryəm, Sənanı tərk edib gedərək, mənim qələmimdən çıxıb, öz