anasının davranışlarını süzürdü.

Sükutu bir gözü anasında yemək yeyən Elşad özü pozdu:

– Yeməyi kim bişirib? Sən?

Başımı yüngülcə tərpətdim.

– Hmm… Bunu bizim evdə hər kəs bilir də… Mən ağzımın dadını bilən adamam! Qabağıma qoyulan hər tikəni yemirəm! Gərək meylim çəkən olsun!

Elşadın kökündə eyham yatan bu sözlərindən sonra qayınanam hirsindən fısıldadı. Qab-qaşığı bir-birinə vurmağa başladı. Dava-dalaş düşəcək deyə ürəyim əsməyə başladı. Bir-birinə dəyən qab-qaşığın cingiltisi məni diksindirirdi. Bu anlar heç ağlımıza belə gəlməzdi ki, qayınanam yaxın vaxtlarda bu sözlərin heyfini bizdən çox ağır bir şəkildə çıxacaq.

– Sən niyə yemirsən? – Elşad anasının davranışlarına əhəmiyyət belə vermədən tamam sakit halda məndən soruşdu.

– Ürəyim istəmir, – deyib onun əlini yüngülcə sıxdım ki, çox irəli getməsin. Elşad gözucu məni süzdü. Üzümdəki ifadədən nə demək istədiyimi başa düşdü, amma başqa söz dedi:

– Vaxtlı-vaxtında yeməyini ye. – Və qabından götürdüyü öz tikəsini mənim ağzıma qoydu.

– İstəmirəm, – deyib, əlini geri çevirmək istədim, amma o, yeməyi məcburi ağzıma dürtdü. İradla üz-gözünü turşutdu.

– Sənin bu kəlmən olmaya da… – Məni yamsıladı. – İstəmirəm…

Qayınanam bunu mətbəx şkafının şüşəsinin əksində görmüşdü. Oğlunun ünvanına kinayə ilə dedi:

– Bu gün-sabah ev-eşik də təmizləyərsən, uşaq da saxlayarsan! Halal olsun!

Daha heç çeynəmədiyim tikəni birnəfəsə udub heyrətdən böyümüş gözümlə Elşadın üzünə baxdım.

Elşad bir söz demədən yeməyini yeməyə davam etdi. Üzündəki ifadədə acı istehza ilə dolu bir təbəssüm dolanırdı.

Mən daha burda dayana bilmədim, qalxıb mətbəxi tərk etdim.

Ertəsi gün səhər yeməyindən sonra onu bağda gəzən gördüm. Məni görən kimi əlinin işarəsi ilə yanına çağırdı. Getdim. Əlimdən tutub məni bütün bağ boyu gəzdirdi. Söhbət etdik. O özü barədə danışdıqca mən onu kəşf etməyə başlayırdım. Oxşar cəhətlərimiz çox idi. O da mənim kimi inadkardı. Danışığından belə başa düşürdüm ki, qürurludur. Və