ə qürurunu kiməsə əydirib, özünü sındırmağı sevmir. Əsəbi və sərt görünsə də əslində ürəyi mum təki yumşaqdır. Sadəcə, özü demiş, damarını tutmaq lazımdır.

Elşad bağdakı ağaclardan birinin altında otun üstünə uzanıb, sonra özünə xas məzəli bir əda ilə:

– Ya Allah! – deyərək qəfildən əlimdən tutub məni də öz yanına çəkdi. Sıxıla-sıxıla dizi üstə yanında oturdum.

Elşad qollarını başının altında çarpazlayıb başımızın üstündə qollu-budaqlı ağacın mənzərəsinə baxa-baxa fikrə getmişdi. Gözlərini yumub, bir xeyli bağda səs-səsə verən quşların civiltisini dinlədi. Mənim onu necə süzdüyümdən xəbəri olmadan öz-özünə xəfifcə gülümsədi.

– Cənnət, bax, mən buna deyirəm. Təbiətin qoynu… Quşların nəğməsi. Yanımda da bir huri-mələk!

Səsimin çıxmadığını görən Elşad gözünü açıb qıyqacı məni süzdü. Baxışları yenə məni çaşdırdı. Özümü itirdim. Məni həyəcan basdı. Daha da sıxılıb, baxışlarımı ondan qaçırdım. Bütün diqqətinin hələ də məndə olduğunu hiss edərək narazılıqla bir anlıq üzünə baxdım:

– Niyə elə baxırsan?

– Necə baxıram? – Maraqla üzümə baxdı. Şeytani bir təbəssüm dolandı simasında.

Mən cavab verməyib gözlərimi ondan qaçırdım. Narahat halda köks ötürdüm. Elşad sualına cavab alıbmış kimi izaha başladı:

– Gedib də əlimdən ixtiyarım! Ondandır. Bu gözləri görən gündən evim yıxılıb.

Gözünü hələ də məndən çəkmədiyini görüb, baxışlarımı ətrafda dolandırdım.

Elşad yerində dirsəklənib oturdu. Əlləri saçlarımda gəzə-gəzə bu günədək mənə demək istədiklərini indi dilinə gətirdi:

– …Mən də istəməzdim belə olsun. Hər şey el adəti ilə olsaydı daha yaxşı olardı. Amma neyləyim, belə alındı. Qismətimiz belə imiş. Elə baxma üzümə! Sən mənə bir balaca şans ver, gör, mən sənin üçün nələr edirəm. Həyatda yaxşı nə varsa çalışacağam sənin üçün edim, hər şey istədiyin kimi olsun. Nə qədər ki, bu nəfəsim gedib-gəlir, bacardığım qədər səni xoşbəxt etməyə çalışacağam. Amma səni qaçırdığımı gedib-gəlib üzümə vurma! Məni öldürürsən onda! Əzab verirsən! Mən də insanam.