Mənim də ürəyim var. Səni hər vuranda it kimi peşman olmuşam. Özümü o ki var söymüşəm. Günlərlə özümə gələ bilməmişəm. Amma sən də boynuna al ki, vadar edirsən.

Dillənmədim. Elşad qısa bir sükutdan sonra sözünə davam etdi:

– Məni sevməyini tələb etmirəm səndən. Amma düşmən kimi davranma. Mən heç bir qadının qarşısında qürurumu sındırmamışam. Sənin qarşında isə baş əydi qürurum! Sən mənim üçün yanımda olanda belə həsrətini çəkdiyim ilk və son qadınsan! Son nəfəsimədək həsrətindəyəm, bil!

…Axşam tərəfi evdə qayınanamla məndən başqa heç kim yox idi.

Mən mətbəxdə bütün əşyaların yerini dəyişib, mətbəx mebelini öz istədiyim kimi sahmana salmışdım.

Qayınanam gəlib bunu görəndə hiddətləndi. Mən onun razı qalacağını düşündüyüm halda yanıldım.

– Nə ixtiyarla, özbaşına iş görürsən! Mənim xəbərim olmadan nəyinsə yerini dəyişirsən! Bu evdə arvad olmaq xülyasına düşmüsən? Mən hələ ölməmişəm, sən bu evə sahiblənəsən! Geci-tezi, gəldiyin kimi də gedəcəksən! Çox həvəslənmə!

– Mən eləcə istədim dəyişiklik olsun, – deyib, çaşbaş halda, qorxa-qorxa onun üzünə baxdım.

– Səhv eləmisən! – Qayınanam sözümü ağzımda qoyub, qəzəblə üstümə çəmkirdi. – Dəyişikliyi gedib atanın xarabasında edərsən! Mənim evimdə bir çöp də yerindən tərpənə bilməz! İndi zəhmət çək, əvvəlki qaydasına sal!

O, necə hiddətlənmişdisə, qanımı içməyə hazır idi. Bu dərəcədə mənə nifrət edirdi. Görməyə gözü yox idi.

Mənim yerimdən tərpənmədən hələ də çaşqın nəzərlərlə ona baxdığımı görən qayınanam bir az da coşdu:

– Nə gözünü döyürsən?! Eşitmədin nə dedim?!

Əlacsız qalıb, dediyini etməyə başladım. Nəyi haradan götürmüşdümsə, qaytarıb öz yerinə qoydum. Amma qayınanam sakit olmadı. Mən işimi görməkdə ikən o:

– Hanı nimçələr? Hanı qab-qacaq? – deyə mətbəx şkafının qapılarını bir-bir açıb-qapadı. Deyinməyə başladı. – Əcəb işə düşdüm də! Öz evimdə mənə nə lazım olsa, yerini səndən soruşaram! Ölən günümdür!

Mən tutqun ifadə ilə rəflərdən birindən götürdüyüm bir neçə nimçəni ona